بهائيت «١» يكى ديگر از فرقه‌هاى انحرافى و باطل دوران معاصر، فرقه ضالّه بهائيت است. فرقه بهائيت ادامه و تكميل يافته فرقه ديگرى به نام بابيّه است كه در قرن سيزدهم هجرى، در ايران توسط فردى به نام «على‌محمد شيرازى» (باب) و تحت تأثير عقايد شيخيه «٢» تأسيس گرديد. فرقه بهائيت پس از مرگ على‌محمد باب، توسط «ميرزا حسينعلى نورى» معروف به بهاءاللَّه كه خود از پيروان باب بود، بر پايه عقايد باب و با افزودن اصول و احكام و عقايدى ديگر، تأسيس گشت. بنابراين ابتدا بايد به شرح حال على‌محمد باب و جانشينان او بپردازيم و سپس عقايد و مرام بابيه و بهائيه را مرور كنيم. شرح حال على‌محمد باب‌ على‌محمد شيرازى، معروف به «باب» در سال ١٢٣٥ هجرى، در شيراز به دنيا آمد. وى در كودكى پدر خود را از دست داد و تحت سرپرستى دايى‌اش كه به شغل تجارت مشغول بود، قرار گرفت. در سنّ هفت سالگى، طبق رسم آن زمان، دايى‌اش، او را به مكتب‌خانه فرستاد؛ امّا وى به درس خواندن تمايل نشان نمى‌داد و فقط به خاطر احترام دايى خود به مكتب مى‌رفت. وى در طول دوره تحصيل در مكتب‌خانه، به كندى با ادبيات فارسى و عربى مختصراً آشنا شد و گويا در همين مكتب‌خانه، برخى عقايد شيخيه را نيز فرا گرفت، زيرا معلم اين مكتب‌خانه كسى به نام شيخ عابد بوده كه از شاگردان شيخ احمد احسائى به شمار مى‌رفته است. عزيمت به بوشهر على‌محمد شيرازى (باب) پس از چند سال تحصيل در شيراز، در آغاز جوانى و در حاليكه هنوز به سن بيست سالگى نرسيده بود؛ به راهنمايى دايى‌اش به بوشهر رفت تا به‌