اين گفته (فوق الذكر) از امام صادق عليه السلام مشهور است. «١» از رواياتى هم كه از پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان اهل بيت عليهم السلام در ستايش و تمجيد زيد وارد شده استفاده مى‌شود كه او ادعاى امامت نداشت و نهضتش تنها براى انجام وظيفه امر به معروف و نهى از منكر و خونخواهى جدّش امام حسين عليه السلام بود، جز اين‌كه چون امام باقر و صادق عليهما السلام قيام نداشتند، گروهى خيال كردند كه زيد مخالف ايشان است و مردم را به امامت خودش فرا مى‌خواند در حالى‌كه مى‌شود گفت حتى قيام زيد به دستور امام باقر عليه السلام انجام گرفت، اما او اين مطلب را تا حد امكان حتى از شيعيان پنهان مى‌داشت تا مبادا خطرى براى امام فراهم آيد و شاهد مطلب گفتگويى است كه بين زيد و مؤمن الطاق از اصحاب امام باقر و صادق عليهما السلام، واقع شده است. «٢» عقايد زيديه‌ در اين بخش، اصول عقايد زيديه را مورد بررسى قرار مى‌دهيم: ١- «توحيد» يعنى ايمان به يگانگى خداوند در ذات، صفات و انحصار عبادت و اطاعت در وى. ٢- «عدل» و آن عبارت است از ايمان به اين‌كه خداوند در احكامش عادل و در افعالش حكيم است؛ بر كسى ستم نمى‌كند و هرگز كار زشتى انجام نمى‌دهد. «٣» ٣- «وعد وعيد» كه همان بشارت و انذار و خبر دادن خداوند از ثواب و عقاب است. زيديه معتقدند هر كس كافر يا گنهكار- بدون توبه- از دنيا برود هميشه در جهنم مى‌ماند و در مورد شفاعت مى‌گويند: آنان كه وارد آتش شوند ديگر خلاصى ندارند و استدلال به حديث «شفاعتى لأهل الكبائر من امّتى» براى شفاعت و نجات آنان از آتش صحيح نيست زيرا حسن بصرى آن حديث را از پيامبر صلى الله عليه و آله اين‌گونه نقل كرده: «شَفاعَتى‌ لَيْسَ لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى‌» شفاعتم براى صاحبان گناه كبيره از امتم نخواهد بود.