سوگند به خدايى كه جانم در دست اوست، اين (شخص) و شيعه‌اش در روز قيامت رستگارند. عبدالله بن عباس نقل مى‌كند كه رسول خدا (ص) پس از نزول آيه مزبور (آيه ٧ سوره بيّنه) به حضرت على (ع) فرمود: «هُوَ انْتَ وَ شيعَتُكَ تَأْتى انْتَ وَ شيعَتُكَ يَوْمَ الْقِيامَةِ راضينَ مَرْضيينَ ...» «١» آن، تو و شيعيان تو در قيامت هستيد كه هم شما از خدا خوشنوديد و هم خدا از شما خشنود است. بنابراين، همان گونه كه پيداست، لفظ «شيعه» را در آغاز، خود پيامبر (ص) در باره دوستان و پيروان حصرت على (ع) به كار برده است. تشيّع در اسناد تاريخى‌ چنان كه گذشت، شخص رسول خدا (ص) با تعيين حضرت على (ع) به جانشينى خود در روزهاى نخستين دعوت علنى، سنگ بناى مكتب تشيّع را پايه‌ريزى كرده است؛ زيرا به نقل منابع معتبر تاريخى اهل سنّت پس از آن كه رسول اكرم (ص) از طرف خدا مأمور ابلاغ رسالت خود به خويشاوندان و دعوت آنان به آيين آسمانى اسلام شد، در يك جلسه رسمى در حضور چهل تن از خويشاوندانش، فرمود: نخستين كسى كه از شما دعوتم را بپذيرد و اسلام بياورد برادر، وصى و جانشين من در ميان شما خواهد بود. اما در آن مجلس، هيچ كس جز حضرت على (ع) به دعوت آن حضرت پاسخ مثبت نداد. از اين رو، آن حضرت در ميان جمع حاضر، با اشاره به حضرت على (ع) فرمودند: اين، برادر، وصى و جانشين من است؛ به سخنانش گوش فرا دهيد و از اوپيروى كنيد. «٢»