معرفى كرده است. فرشته‌اى كه ميان اهورا مزدا و زرتشت، واسطه بوده يعنى پيام اهورا مزدا را به زرتشت مى‌رسانده. «وهومنه» (پندارنيك، بهمن) نام دارد. اين فرشته تقريباً شبيه جبرئيل در دين اسلام است. «١» ٢- اهورا مزداى «٢» زرتشت بنابر گات‌ها، خداى يگانه: غير مادّى و تنها خالق جهان و حاكم برهستى است. زرتشت بر همه اهوره‌ها و خدايان آريايى، مهر باطل زد و آنان را «ديو» (گمراه‌كننده) ناميده و از آن پس، پيروان اهورا مزدا را «مزديسناييان» يعنى خداپرستان و پيروان خدايان باطل را «ديويسناييان» يا ديو پرستان خوانده‌اند. «٣» ٣- اهورامزدا، اراده قدسى و علوى خود را به وسيله روح مقدّس و نيكو نهاد به فعليّت مى‌رساند، كه آن را «سپنتامينو» ناميده است. چنان كه فرامين الهى به دستيارى ارواح مقدّس كه «امشاسپنتا» گفته مى‌شود اجرا مى‌گردد. اين فرشتگان هر يك با حالات و صُوَر فعّاليّت ذات الوهى، نام و معنايى جداگانه دارند. چنان كه يكى را «وهومنه» (بهمن) ناميد كه به معناى فرشته پندار نيك و نهاد خوب است؛ ديگرى را «آشا» (ارديبهشت)، يعنى فرشته راستى و عدالت، ديگرى را «خشترا» (شهريور)، يعنى فرشته نيرو و قدرت كامل، يكى ديگر را «هور و اتات» (خرداد)، يعنى فرشته كامروايى، يكى را نيز «آرمايتى» (اسفند ارمذ)، يعنى فرشته شفقت، لطف و بارورى و ديگرى را «اقربات» (امرداد) به معناى بقا و جاودانى، نام نهاده است. «٤» ٤- با آن كه اهورا مزدا در عرض جلال خود، شريك و انبازى ندارد، با اين وصف، «زرتشت» معتقد است كه در برابر هر نيكى، يك بدى وجود دارد، چنان كه در برابر روح پاك و مقدّس «سپنتامينو» روح شرير و ناپاك «انگره مئينو» قرار دارد. به اين خاطر از روز نخست جهان كه روان نيك و طاهر از اهورا مزدا، تراوش كرد با معاندت و مبانيت روح ناپاك‌