كه اشعار موزونى است و در آن‌ها اخلاقيّات و الهامات معنوى زرتشت، منعكس شده است. البتّه در وسط اين قسمت ازهات ٣٥ تا ٤٢ يك باره سروده‌ها قطع شده و به جاى آن، بحثى ديگر به نثر، شروع مى‌شود كه به «هفت هات» مشهور است و مشتمل بر ادعيه و ستايش‌هايى درباره اهورا مزداست و از آب، خاك و آتش در آن، سخن رفته است. بخش سوم از هات ٥٤ يا ٥٦ تا آخر كه آن نيز ستايش و مناجات‌هايى از ايزدان است. «١» ٢- «ويسپَرَد» يا «ويسپَرَت»، به معناى همه سروران، مجموعه‌اى است از ملحقات يسنا، كه براى مراسم دينى، ترتيب داده شده و مشتمل بر ٢٤ فصل يا «كَردِه» به معناى فصل، قطعه يا بريده است. «٢» ٣- «ونديداد» يا «وى‌دَئِوداتَ»، كه تركيبى از سه جزء است: جزء نخست آن «وى» پيشوندى است كه بر بسيارى از نام‌ها يا ريشه فعل‌هاى اوستايى آمده و معنى دورى و جدايى به آن‌ها مى‌دهد و در فارسى به صورت «گُ» در بسيارى از واژه‌ها، از جمله در گريختن و گسستن، باقى مانده است. جزء دوم آن «دَئِوَ» همان است كه در فارسى به صورت «ديو» به تنهايى و در تركيب‌هايى چند، ديده مى‌شود. «٣» جزء سوم آن «دَات» به معناى «سامان»، «نظم» و «قانون» است كه در فا اديان الهى و فرق اسلامى ١٢١ آداب و رسوم ..... ص : ١٢١ رسى «داد» و تركيب‌هاى آن را از همين ريشه داريم. «وى دَئِوَ داتَ» بر روى هم، به معنى «دادِدور دارنده ديو» يا «داد ديو ستيز» و يا «قانون ضدّ ديو» است. «٤» بنابر نوشته زرتشتيان، اين بخش، نوزدهمين نَسْك (به معناى كتاب) از نسك‌هاى بيست و يك گانه اوستاى ساسانيان بوده وبا شش نسك گم شده ديگر، «نسك‌هاى داتيك» را تشكيل مى‌داده‌اند كه موضوع آن‌ها «دانش، داد و كار جهانى» بوده است. «٥» اين مجموعه ٢٢ بخش است كه هر كدام را «مَزگَرد» يا فصل گويند. مزگرد اوّل در آفرينش زمين و كشورهاست. دومى در داستان جم (يم)، منظومه‌اى‌