اِیشان فرمودند: «إِذَا سَمِعَ احْتِجَاجِِی عَلَِی أَهْلِ التَّوْرَاةِ بِتَوْرَاتِهِمْ وَ عَلَِی أَهْلِ الْإِنْجِِیلِ بِإِنْجِِیلِهِمْ وَ عَلَِی أَهْلِ الزَّبُورِ بِزَبُورِهِمْ وَ عَلَِی الصَّابِئِِینَ بِعِبْرَانِِیتِهِمْ وَ عَلَِی أَهْلِ الْهَرَابِذَةِ بِفَارِسِِیتِهِمْ وَ عَلَِی أَهْلِ الرُّومِ بِرُومِِیتِهِمْ وَ عَلَِی أَصْحَابِ الْمَقَالاتِ بِلُغَاتِهِمْ فَإِذَا قَطَعْتُ كُلَّ صِنْفٍ وَ دَحَضْتُ حُجَّتَهُ وَ تَركَ مَقَالَتَهُ وَ رَجَعَ إِلَِی قَوْلِِی عَلِمَ الْمَأْمُونُ الْمَوْضِعَ الَّذِِی هُوَ سَبِِیلُهُ لَِیسَ بِمُسْتَحَقٍّ لَهُ فَعِنْدَ ذَلِكَ ِیكُونُ النَّدَامَةُ»؛[١] آن‌گاه که احتجاج مرا مطابق زبان و ادبِیات خود بشنوند که بر اهل تورات به توراتشان و بر اهل انجِیل به انجِیلشان و بر اهل زبور به زبورشان و بر صابئِین به لسان عبرانِیشان و بر اهل فارس بر اساس ادبِیات فارسِی خودشان و بر اهل روم به زبان رومِیان و بر نوِیسندگان بر اساس ادبِیات خود آنها نظر دهم و سخن بگوِیم و نظر و عقِیده همه اصناف و گروه‌ها را بر مبناِی مورد قبول خودشان باطل کنم. در نتِیجه همه آنان نظر مرا مِی‌پذِیرند و مأمون خواهد دانست جاِیگاهِی که در آن نشسته است، حق او نِیست. در اِین هنگام است که او پشِیمان خواهد شد.

به هر جهت اِین مجلس تشکِیل شد و امام علِیه‌السلام در مجلس حضور ِیافتند. مجلس با سؤالات جاثلِیق رهبر مسِیحِیان شروع شد و حدود ١٠ سؤال در اِین مِیان رد و بدل شد که حضرت جواب همه آنها را بر مبناِی ادله مورد قبول او دادند. امام علِی بن موسِی علِیهما‌السلام در خلال اِین ده سؤال، هِیبت علمِی جاثلِیق - کسِی که همه ادِیان و مذاهب،

١. عِیون أخبار الرضاعلِیه‌السلام، ج١، ص١٥٥.