انگیزه سیاسی مأمون در ترویج مکتب ارسطوئی
(١)
مقدّمه
٩ ص
(٢)
جایگاه و اعتبار عقل
٣٠ ص
(٣)
جایگاه عقل در آیات
٣٠ ص
(٤)
آیه اول
٣٠ ص
(٥)
آیه دوم
٣٠ ص
(٦)
آیه سوم
٣١ ص
(٧)
آیه چهارم
٣٢ ص
(٨)
آیه پنجم
٣٢ ص
(٩)
آیه ششم
٣٢ ص
(١٠)
جایگاه عقل در روایات
٣٤ ص
(١١)
عقل و فرمانبرداری از خدا
٣٤ ص
(١٢)
عقل و شبهِ عقل
٣٤ ص
(١٣)
پیوند عقل و دین در روایات
٣٦ ص
(١٤)
نقش عقل در میزان کیفر و پاداش
٣٦ ص
(١٥)
توصیف عقل و جایگاه آن
٣٧ ص
(١٦)
بالا بردن سطح ادراک عقل
٤٩ ص
(١٧)
مخزون
٥١ ص
(١٨)
مکنون
٥٢ ص
(١٩)
بیان عبارت «لَمْ یطَّلِعْ عَلَیهِ نَبِیٌّ مُرْسَلٌ وَ لاَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ»
٥٣ ص
(٢٠)
مناظره امام رضا
٦٧ ص
(٢١)
ترجمه مناظره امام رضا
٧٨ ص
(٢٢)
مناظره امام رضا
٩٨ ص
(٢٣)
ترجمه مناظره امام رضا
١٠٩ ص
(٢٤)
اساس و بنیاد ادبیات با لسانهای مختلف
١٢٠ ص
(٢٥)
مناظره شخصی مأمون با امام رضا
١٢٩ ص
(٢٦)
ترجمه مناظره مأمون با امام رضا
١٣٠ ص
(٢٧)
مناظرات دیگر امام رضا
١٣٢ ص
(٢٨)
مبدأ پیدایش فلسفه در میان دانشمندان جهان اسلام
١٤٠ ص
(٢٩)
بیت الحکمة «خَزانة الحکمة»
١٥١ ص
(٣٠)
نخستین رئیس بیت الحکمه
١٥٢ ص
(٣١)
نقش مأمون در تأسیس بیت الحکمة
١٥٤ ص
(٣٢)
تحول فلسفه در زمان مأمون عباسی
١٥٩ ص
(٣٣)
انگیره کینه مأمون با امین
١٦٣ ص
(٣٤)
نفوذ سیاسی فضل بن سهل و فرجام او
١٦٦ ص
(٣٥)
اوضاع فرهنگی دوران امام رضا
١٧٠ ص
(٣٦)
شیوههای مبارزه امام رضا
١٧٣ ص
(٣٧)
الف مناظره
١٧٤ ص
(٣٨)
ب تربیت شاگردان
١٧٩ ص
(٣٩)
ج ارسال نامهها و شیوهنامهها
١٨١ ص
(٤٠)
د پاسخ به پرسشها و شُبُهات دینی
١٨١ ص
(٤١)
انگیزه مأمون در حذف امام و تعطیل مکتب او
١٨٥ ص
(٤٢)
1 تصمیم به حذف فیزیکی آن حضرت
١٨٨ ص
(٤٣)
2 بستن در مکتب آن حضرت
١٨٨ ص
(٤٤)
چو دزدی با چراغ آید، گزیدهتر برد کالا
١٨٩ ص
(٤٥)
فهرست منابع
١٩٥ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

انگیزه سیاسی مأمون در ترویج مکتب ارسطوئی - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٦٠ - بیان عبارت «لَمْ یطَّلِعْ عَلَیهِ نَبِیٌّ مُرْسَلٌ وَ لاَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ»

معروف‌ترِین صابئان، شخصِی به نام «عمران صابِی»[١] بود که در


→( القرآن، ج١٤، ص٣٥٨). لازم به ذکر است که مرکز آنها سابقاً شهر حرّان در عراق بود، سپس به مناطق دِیگرِی از عراق و خوزستان پخش شدند. هم‌اکنون گروهِی از آنان در اهواز و بعضِی از مناطق دِیگر به سر مِی‌برند.

١. عِمران صابِی ِیکِی از متکلمان حرانِی در عهد مأمون عباسِی بود که در جلسات مناظرات با علِی بن موسِی الرضا علِیهما‌السلام حضور داشته است. او را رئِیس صابئان در مناظرات با علِی بن موسِی الرضا علِیهما‌السلام معرفِی کرده‌اند، (الإحتجاج علِی أهل اللجاج، للطبرسِی، ترجمه و شرح غفارِی، ج‌٤، ص١٢٦؛ نشرِیه معرفت، مؤسسه آموزشِی پژوهشِی امام خمِینِی١، کتابخانه مدرسه فقاهت، ج١٣٢، ص١٠). گروهِی اعتقادات او را مادِی گراِیانه توصِیف کرده‌اند، (مناظرات تارِیخِی امام رضا علِیه‌السلام با پِیروان مذاهب و مکاتب دِیگر، ج١، ص٥٩). او در اعتقاداتش سرسخت بود و کسِی در مناظرات بر او غلبه نکرده بود، (الإحتجاج علِی أهل اللجاج، للطبرسِی، ترجمه جعفرِی، ج‌٢، ص٤٥١). در طِی مناظراتِی که براِی علِی بن موسِی الرضا علِیهما‌السلام در کاخ مأمون صورت گرفته است، مناظره‌اِی با حضور عمران صابِی نقل شده است، (مناظرات تارِیخِی امام رضا علِیه‌السلام با پِیروان مذاهب و مکاتب دِیگر، ج١، ص٥٩). اِین مناظره را حدِیث عمران صابِی نِیز مِی‌گوِیند، (فهرستگان نسخه‌هاِی خطِی (حدِیث و علوم حدِیث شِیعه)، ج٤، ص١٦٢).

در طِی اِین مناظره، عمران مسلمان شد. آن حضرت پس از مناظره، عمران را به همراه خادمش ِیاسر به نزد مأمون فرستاد؛ وقتِی ِیاسرِ خادم از مأمون، اجازه ورودِ عمران را خواست؛ مأمون پرسِید: عمران کِیست؟ ِیاسر در پاسخ براِی آنکه وِی ناراحت نشود گفت: همانِی که به دست شما مسلمان شد! مأمون در مواجهه با عمران گفت: خدا را شکر که عمرت باقِی ماند و از بنِی‌هاشم شدِی. اِین کناِیه به سبب ارتباط نزدِیک عمران با امام رضا علِیه‌السلام بوده ‌است. مأمون که در کنارش سلِیمان مروَزِی بود، رو به عمران کرد و گفت: چرا با سلِیمان وارد مناظره نخواهِی شد؟ سلِیمان و عمران هر دو پذِیرفتند که مناظره‌اِی در مسأله بداء داشته باشند که با ورود علِی بن موسِی علِیهما‌السلام ، مناظره بِین سلِیمان و علِی بن موسِی الرضا علِیهما‌السلام شروع شد، (مناظرات تارِیخِی امام رضا علِیه‌السلام با پِیروان مذاهب و مکاتب دِیگر، ج١، ص٥٩؛ دانشنامه عقاِید اسلامِی، ج٨، ص٣٥١). پس ←