جوابى که امام به اِین دعوت مِی‌دهند بسِیار معنادار است که از علمِ سرشار او حکاِیت مِی‌کند؛ علِی بن موسِی علِیهما‌السلام فرمودند: «أَبْلِغْهُ السَّلَامَ وَ قُلْ لَهُ قَدْ عَلِمْتُ مَا أَرَدْتَ وَ أَنَا صَائِرٌ إِلَِیكَ بُكْرَةً إِنْ شَاءَ اللَّهُ»؛ سلام مرا به او برسان و بگو: دانستم که مراد تو چِیست و من إن‌شاء‌اللّه‌ فردا صبح پِیش تو مِی‌آِیم.

حسن بن محمّد نوفَلِی هنگام اِین دعوت، نزد امام علِی بن موسِی علِیهما‌السلام حضور داشت و ماجرا را شنِید. او مِی‌گوِید: «فَلَمَّا مَضَِی ِیاسِرٌ الْتَفَتَ إِلَِینَا ثُمَّ قَالَ لِِی: ِیا نَوْفَلِِی»؛ پس از رفتن ِیاسر، علِی بن موسِی علِیهما‌السلام رو به من کردند و فرمودند: اِی نوفلِی! «أَنْتَ عِرَاقِِی وَ رِقَّةُ الْعِرَاقِِی غَِیرُ غَلِِیظَةٍ فَمَا عِنْدَكَ فِِی جَمْعِ ابْنِ عَمِّكَ عَلَِینَا أَهْلَ الشِّرْكِ وَ أَصْحَابَ الْمَقَالاتِ؟ فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! ِیرِِیدُ الِامْتِحَانَ وَ ِیحِبُّ أَنْ ِیعْرِفَ مَا عِنْدَكَ وَ لَقَدْ بَنَِی عَلَِی أَسَاسٍ غَِیرِ وَثِِیقِ الْبُنِْیانِ وَ بِئْسَ وَ اللَّهِ مَا بَنَِی»؛ تو عراقِی هستى و عراقِی‌ها چندان تندخو و نامتعادل نِیستند، به نظر تو چرا پسر عموِیت مشرکِین و دانشمندان را گرد آورده است؟ عرض کردم: فداِیت شوم! مِی‌خواهد شما را امتحان نماِید و مِی‌خواهد بداند شما چه دارِید؟ به تحقِیق که اِین نظر نااستوار است و به خدا سوگند پاِیان خوبِی نخواهد داشت!

امام علِیه‌السلام به من فرمود: «وَ مَا بِنَاؤُهُ فِِی هَذَا الْبَابِ؟ قُلْتُ: إِنَّ أَصْحَابَ الْكَلَامِ وَ الْبِدْعَةِ خِلَافُ الْعُلَمَاءِ وَ ذَلِكَ أَنَّ الْعَالِمَ لَا ِیُنْكِرُ غَِیرَ الْمُنْكَرِ وَ أَصْحَابُ الْمَقَالاتِ وَ الْمُتَكَلِّمُونَ وَ أَهْلُ الشِّرْكِ أَصْحَابُ إِنْكَارٍ وَ مُبَاهَتَةٍ إِنِ احْتَجَجْتَ