انگیزه سیاسی مأمون در ترویج مکتب ارسطوئی
(١)
مقدّمه
٩ ص
(٢)
جایگاه و اعتبار عقل
٣٠ ص
(٣)
جایگاه عقل در آیات
٣٠ ص
(٤)
آیه اول
٣٠ ص
(٥)
آیه دوم
٣٠ ص
(٦)
آیه سوم
٣١ ص
(٧)
آیه چهارم
٣٢ ص
(٨)
آیه پنجم
٣٢ ص
(٩)
آیه ششم
٣٢ ص
(١٠)
جایگاه عقل در روایات
٣٤ ص
(١١)
عقل و فرمانبرداری از خدا
٣٤ ص
(١٢)
عقل و شبهِ عقل
٣٤ ص
(١٣)
پیوند عقل و دین در روایات
٣٦ ص
(١٤)
نقش عقل در میزان کیفر و پاداش
٣٦ ص
(١٥)
توصیف عقل و جایگاه آن
٣٧ ص
(١٦)
بالا بردن سطح ادراک عقل
٤٩ ص
(١٧)
مخزون
٥١ ص
(١٨)
مکنون
٥٢ ص
(١٩)
بیان عبارت «لَمْ یطَّلِعْ عَلَیهِ نَبِیٌّ مُرْسَلٌ وَ لاَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ»
٥٣ ص
(٢٠)
مناظره امام رضا
٦٧ ص
(٢١)
ترجمه مناظره امام رضا
٧٨ ص
(٢٢)
مناظره امام رضا
٩٨ ص
(٢٣)
ترجمه مناظره امام رضا
١٠٩ ص
(٢٤)
اساس و بنیاد ادبیات با لسانهای مختلف
١٢٠ ص
(٢٥)
مناظره شخصی مأمون با امام رضا
١٢٩ ص
(٢٦)
ترجمه مناظره مأمون با امام رضا
١٣٠ ص
(٢٧)
مناظرات دیگر امام رضا
١٣٢ ص
(٢٨)
مبدأ پیدایش فلسفه در میان دانشمندان جهان اسلام
١٤٠ ص
(٢٩)
بیت الحکمة «خَزانة الحکمة»
١٥١ ص
(٣٠)
نخستین رئیس بیت الحکمه
١٥٢ ص
(٣١)
نقش مأمون در تأسیس بیت الحکمة
١٥٤ ص
(٣٢)
تحول فلسفه در زمان مأمون عباسی
١٥٩ ص
(٣٣)
انگیره کینه مأمون با امین
١٦٣ ص
(٣٤)
نفوذ سیاسی فضل بن سهل و فرجام او
١٦٦ ص
(٣٥)
اوضاع فرهنگی دوران امام رضا
١٧٠ ص
(٣٦)
شیوههای مبارزه امام رضا
١٧٣ ص
(٣٧)
الف مناظره
١٧٤ ص
(٣٨)
ب تربیت شاگردان
١٧٩ ص
(٣٩)
ج ارسال نامهها و شیوهنامهها
١٨١ ص
(٤٠)
د پاسخ به پرسشها و شُبُهات دینی
١٨١ ص
(٤١)
انگیزه مأمون در حذف امام و تعطیل مکتب او
١٨٥ ص
(٤٢)
1 تصمیم به حذف فیزیکی آن حضرت
١٨٨ ص
(٤٣)
2 بستن در مکتب آن حضرت
١٨٨ ص
(٤٤)
چو دزدی با چراغ آید، گزیدهتر برد کالا
١٨٩ ص
(٤٥)
فهرست منابع
١٩٥ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

انگیزه سیاسی مأمون در ترویج مکتب ارسطوئی - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٧٨ - ترجمه مناظره امام رضا

جَاءَتِ الْأَخْبَارُ مِنْ ثِقَاتِ أَصْحَابِ مُوسَى علِیه‌السلام أَنَّهُ فَعَلَ ذَلِكَ؟ قَالَ: بَلَى. قَالَ علِیه‌السلام: فَكَذَلِكَ أَِیضاً أَتَتْكُمُ الْأَخْبَارُ الْمُتَوَاتِرَةُ بِمَا فَعَلَ عِِیسَى ابْنُ مَرِْیمَ علِیهما‌السلام فَكَِیفَ صَدَّقْتُمْ بِمُوسَى علِیه‌السلام وَ لَمْ تُصَدِّقُوا بِعِِیسَى علِیه‌السلام ؟ فَلَمْ ِیحِرْ جَوَاباً!

قَالَ الرِّضَا علِیه‌السلام: وَ كَذَلِكَ أَمْرُ مُحَمَّدٍ٦ وَ مَا جَاءَ بِهِ وَ أَمْرُ كُلِّ نَبِِی بَعَثَهُ اللَّهُ وَ مِنْ آِیاتِهِ أَنَّهُ كَانَ ِیتِِیماً فَقِِیراً رَاعِِیاً أَجِِیراً لَمْ ِیتَعَلَّمْ كِتَاباً وَ لَمْ ِیَخْتَلِفْ إِلَى مُعَلِّمٍ، ثُمَّ جَاءَ بِالْقُرْآنِ الَّذِِی فِِیهِ قِصَصُ الْأَنْبِِیاءِ: وَ أَخْبَارُهُمْ حَرْفاً حَرْفاً وَ أَخْبَارُ مَنْ مَضَى وَ مَنْ بَقِِی إِلَى ِیوْمِ الْقِِیامَةِ ثُمَّ كَانَ ِیخْبِرُهُمْ بِأَسْرَارِهِمْ وَ مَا ِیعْمَلُونَ فِِی بُِیوتِهِمْ وَ جَاءَ بِآِیاتٍ كَثِِیرَةٍ لَا تُحْصَى. قَالَ رَأْسُ الْجَالُوتِ: لَمْ ِیَصِحَّ عِنْدَنَا خَبَرُ عِِیسَى علِیه‌السلام وَ لَا خَبَرُ مُحَمَّدٍ٦ وَ لَا ِیجُوزُ لَنَا أَنْ نُقِرَّ لَهُمَا بِمَا لَا ِیصِحُّ. قَالَ الرِّضَا علِیه‌السلام: فَالشَّاهِدُ الَّذِِی شَهِدَ لِعِِیسَى علِیه‌السلام وَ لِمُحَمَّدٍ٦ شَاهِدُ زُورٍ! فَلَمْ ِیحِرْ جَوَاباً»![١]

ترجمه مناظره امام رضا علِیه‌السلام با جاثلِیق:

حضرت فرمود: «وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِِی الْعَظِِیمِ» هر نِیرو و قدرتى از جانب خداوند است! بامدادان، فضل بن سهل نزد ما آمد و گفت: قربانت گردم، پسرعموِیت منتظر شماست و همه علماء و مدعوِّین آمده‌اند، كى تشرِیف مى‌آورِید؟حضرت فرمودند: شما زودتر بروِید، من هم - به‌خواست خدا - خواهم آمد. سپس وضوء گرفته، مقدارى سوِیق (نوشِیدنى ِیا آش و ِیا حلِیم) مِیل فرمودند و


١. عِیون أخبار الرضا٧، ج١، ص١٦٧.