عَلَِیهِمْ بِأَنَّ اللَّهَ وَاحِدٌ، قَالُوا صح [صَحِّحْ‌] وَحْدَانِِیتَهُ وَ إِنْ قُلْتَ إِنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ صلِّی الله علِیه و آله و سلّم، قَالُوا أَثْبِتْ رِسَالَتَهُ. ثُمَّ ِیبَاهِتُونَ الرَّجُلَ وَ هُوَ ِیبْطِلُ عَلَِیهِمْ بِحُجَّتِهِ وَ ِیُغَالِطُونَهُ حَتَِّی ِیَتْرُكَ قَوْلَهُ فَاحْذَرْهُمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ»؛ ِیعنِی در اِین مورد چه منظورِی دارد؟ عرض کردم: متکلّمِین و بدعت‌گزاران برخلاف علما و دانشمندان هستند، زِیرا دانشمندان فقط نظرات نادرست را نمِی‌پذِیرند، امّا متکلّمِین و نوِیسندگان و مشرکِین، اهل انکار - لجاجت - که فرهنگشان بهتان است، اگر بر آنان حجّت بِیاورِی که خداوند ِیکِی است، مِی‌گوِیند: ِیکتاِیى خداوند را ثابت کن و اگر بگوِیى که محمّد ٦ رسول اللّه‌ است، مِی‌گوِیند: رسالت او را ثابت کن! سپس انکار و مغالطه مِی‌کنند تا اِینکه آدمِی ناچار از نظر خود برگردد. فداِیت شوم! از آنان بر حذر باش.

امام علِیه‌السلام تبسّمِی کردند و سپس فرمودند: «ِیا نَوْفَلِِی! أَ فَتَخَافُ أَنْ ِیقْطَعُوا عَلَِیَّ حُجَّتِِی؟‌ فَقُلْتُ: لَا وَ اللَّهِ! مَا خِفْتُ عَلَِیكَ قَطُّ وَ إِنِِّی لَأَرْجُو أَنْ ِیَظْفِرَكَ اللَّهُ بِهِمْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَِی‌»؛ اِی نوفلِی! آِیا مِی‌ترسِی دلاِیل و حجّتم را رد کنند؟ عرض کردم: نه، به خدا سوگند هرگز بر اِین امر هراسِی ندارم و من امِید دارم خداوند شما را بر آنان پِیروز گرداند.

حضرت به من فرمود: «أَ تُحِبُّ أَنْ تَعْلَمَ مَتَِی ِینْدَمُ الْمَأْمُونُ قُلْتُ نَعَمْ»؛ اِی نوفلِی! آِیا مِی‌خواهِی بدانى که چه وقت مأمون پشِیمان مِی‌شود؟ عرض کردم: آرِی.