عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٦ - حكمت در توجه به مسائل عالى الهى

تكبير خداوند متعال و حمد و ستايش او و تجليل و توصيف او و توحيد او در عبادت و درخواست هدايت و توحيد ذات و صفات و تسبيح و خضوع و سجده كامل و تكرار اين مراتب.

پس سالك اگر با شرايط و دقت توجه، اين عبادت را انجام بدهد، تمام مراحل سلوك را عملا بجا آورده است.

پس با اين مقدمات روشن مى‌شود كه سالك در اثر مجاهدات در طاعات و مراقبت در تهذيب نفس و توسل و استعانت و توجه، به هر اندازه‌اى كه از زندگى دنيوى مادى منقطع و علاقه و محبت او به دنيا كمتر باشد به همين ميزان به زندگى آخرت گرايش و محبت و علاقه پيدا كرده و قهرا حالات روحانى و صفات متناسب با زندگى معنوى نورانى در نفس او افزايش خواهد يافت.

در اينجا سالك تا ممكن است مى‌تواند نهايت مجاهدت و كوشش خود را به عمل آورده و اطمينان پيدا كند كه در اين مرحله تزكيه موفق شده و نتيجه مطلوب كه طهارت و صفاى دل باشد بدست آورده است.

و بايد توجه داشت كه طهارت نفس مقام بسيار ارزشمندى است و اگر سالك به اينجا مشرف گرديد، ابواب خير و رحمت و معرفت و نور براى او فتح شده و با عالم بالا ارتباط پيدا خواهد كرد.

حكمت در توجه به مسائل عالى الهى‌

عارف بزرگ سيد احمد موسوى حايرى مى‌گويد:

طالب حضرت حق جل و علا را شايسته آن است كه چون عزم به خوابيدن نمايد، محاسبه اعمال و افعال و حركات و سكنات صادره از خود را از بيدار شدن شب سابق تا آن زمان تماما و كمالا نموده و از معاصى و اعمال ناشايسته واقعه از