عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٢ - فلسفه زكات در قرآن

فلسفه زكات در قرآن‌

فلسفه عالى اجتماعى زكات و ساير شقوقش، صدقات و كفارات و زكات فطر، توسط قرآن مجيد بيان گرديده كه آن اجتناب از خطريست كه مبادا عده‌اى مال را در انحصار خود بياورند و پيوسته آن را تنها ميان خود به جريان اندازند.

و نتيجه آن شود كه فقرا پس از مدتى انباشتن كينه و رنج محروميت در دل‌هاى خود، با حالى عصيانگر و عصبانى ضربتى كارى بر آنان وارد آورند، خداوند در آيه تقسيم غنيمت مى‌فرمايد:

[ما أفاء الله على رسوله من أهل القرى فلله و للرسول و لذي القربى و اليتامى و المساكين و ابن السبيل كي لا يكون دولة بين الأغنياء منكم و ما آتاكم الرسول فخذوه و ما نهاكم عنه فانتهوا و اتقوا الله إن الله شديد العقاب‌][١].

آنچه خدا از [اموال و زمين‌هاى‌] اهل آن آبادى‌ها به پيامبرش بازگرداند اختصاص به خدا و پيامبر و اهل بيت پيامبر و يتيمان و مستمندان و در راه ماندگان دارد، تا ميان ثرومندان شما دست به دست نگردد و [از اموال و احكام و معارف دينى‌] آنچه را پيامبر به شما عطا كرد بگيريد و از آنچه شما را نهى كرد، باز ايستيد و از خدا پروا كنيد؛ زيرا خدا سخت كيفر است.

شفقت بر حال مستمندان يكى از شؤون نيكوكارى است كه بر صدق و ايمان و تقوا گواه است.

اسلام به طوركلى زبان به ستايش صدقات گشوده و آن را چه پنهانى داده شود يا

[١] -حشر( ٥٩): ٧.