عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١٧ - سجده تواضع

[فمن كان ظنه متعلقا فى صلاته بشى‌ء دون الله فهو قريب من ذلك الشى‌ء بعيد عن حقيقة ما أراد الله من صلاته قال الله تعالى: [ما جعل الله لرجل من قلبين في جوفه‌][١]]

پس هر كس در وقت نماز و سجود به حضرت دوست دلش متعلق به غير معبود باشد و دنيا و شغل دنيا وى را مشغول كند، گويا نمازى كه وسيله قرب و نردبان رسيدن به حضرت رب العزه است، معراج تقرب به غير و وسيله نزديك شدن به ديگرى قرار داده، گويى قصد دارد به غير حق نزديك شود اين چنين سجده كننده از مراد الهى دور افتاده و اين چنين سجده محصول نادانى و سفاهت و عين شقاوت نفس و نافرمانى انسان از مراد و مقصود خداست.

خداوند در قرآن مجيد فرموده:

براى هيچ‌كس در باطنش دو دل قرار نداده‌ام تا با دلى متوجه من و با دل ديگر متوجه غير گردد پس هر كس متوجه خداست بيگانه از غير و آشناى غير بيگانه از خداست.

و اين آيه به اين معنى نيست كه انسان حق ندارد چيزى جز خدا را دوست داشته باشد، بلكه متوجه اين معناست كه تمام دوستى‌ها بايد تابع دوستى و عشق به حضرت حق باشد.

[١] -احزاب( ٣٣): ٤.