عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦٧ - حكمت از زبان امام على

تدبير ترك معصيت باشيم، اگر اصل ايمان را محكم كرده باشيم.

دنيا، چنان ما را فريب داده و كر و كور كرده است كه امثال اين مواعظ در قلوب قاسيه ما اثرى نكند، همينقدر مى‌دانم كه تكليف مريض رجوع به طبيب است و اطاعت او و تكليف طبيب معالجه حال مريض.

خداوندا! قلوب مريض را با حكمت مداوا كن، الها! دست اين افتادگان از راه و بيچارگان وامانده را بگير، اى رحمان دنيا و رحيم آخرت! گذشته عمر به تباهى رفت، نسبت به آينده ناچيزى كه مانده عنايتى كن كه اگر نظر لطفت نباشد، دچار خزى دنيا و عذاب آخرت خواهيم بود.

حكمت از زبان امام على ٧‌

در «نهج البلاغة»، به عالى‌ترين وجه ممكن، حضرت مولى الموحدين، امام العاشقين، محبوب العارفين، اميرالمؤمنين ٧، اولياى حق را معرفى كرده كه در ميان تمام حكمت‌هاى حكيمان، اين حكمت از همه پرارزش‌تر و بهتر است، در اين زمينه به ترجمه خطبه «نهج البلاغة» قناعت مى‌شود، امام عارفان در اين خطبه عرفانى سى و سه علامت براى اوليا و عباد واقعى حق بيان مى‌كند:

١- از محبوب‌ترين عباد حق، آن انسانى است كه خداوند او را در شناختن خويشتن و ساختن آن يارى فرموده است.

٢- لباس انسانى كه محبوب خدا بوده و به شناخت و ساخت خويشتن توفيق يافته است، از اندوه و پوشاكى از بيم به خود پوشيده است.

٣- نتيجه شناخت و ساخت خويشتن كه انسان را به مقام والاى محبوبيت خداوندى نائل مى‌سازد، ظهور فروغ تابناك هدايت در درون اوست.

٤- اين محبوب خدا آماده قرار گرفتن در پيشگاه خدا در آن روز با عظمت است‌