عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٥ - حكمت در سير الى الله

صديق اكبر ولى الله الاعظم، اميرالمؤمنين ٧ فرمود كه:

إنى لادع سبعين بابا من الحلال مخافة أن أقع فى الحرام‌[١].

هفتاد باب از حلال را رها مى‌كنم، از ترس آن كه در حرام افتم!!

و اين طريق فنا را منازل و مقامات بسيار است جامع ايشان دو مقام كلى است كه مشتمل بر باقى آيد.

يكى: تسويه و آن رجوع است از كثرت اقوال و افعال و تصرفات متكثر و ظهور به صفات منحرف، به وحدت و عدالت به حكم تعيين شريعت و طريقت و عزم تحقق به حقايق اسلام و ايمان.

و دوم: مقام زهد است و آن ترك و عدم تطلع و التفات است به هر چه رقم خلقيت و غيريت بر آن كشيده است. اولا از جواهر و اعراض دنيوى و هر خطى كه بدان متعلق است- و ثانيا از نعيم و حظوظ و لذات اخروى. جواهرها و اعراض‌ها، با توجه و التجا در هر چه از اين‌ها عند الضروره بدو محتاج شود به موجد و خالق اشيا.

و آخرين مقام زهد، مقام فقر است كه خالى بودن است قلبا و قالبا و نظرا و همت از هر چه جز حق باشد و باقى مقامات ديگر چون تسليم و محاسبه و مراقبه و تفويض و توكل و مثل‌ها در اين دو مقام كلى مذكور مندرجند.

چه نيكوست چشم از هر چيزى برداريم و محبت از هر شيئى قطع كنيم، همه چيز را با خدا ببينيم و هر چيزى را براى او بخواهيم، به وادى معرفت قدم نهيم و در مقام تحصيل عشق او برآييم كه جز اين طريق سعادت دارين قابل كسب نيست.

عمر را بيهوده صرف نكنيم و نقد ايام مفت از دست ننهيم، بازيگرى نكنيم‌

[١] -شرح نهج البلاغة: ١١/ ١٨٦.