عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦٩ - حكمت از زبان امام على

چيزى بتابد آن را روشن مى‌سازد.

٢٠- نفس خويشتن را در با اهميت‌ترين امور، فقط براى خدا گمارده و در نتيجه عمل وى، در هر حادثه‌اى كه با او ارتباط برقرار مى‌كند و به او وارد مى‌گردد، انعكاس‌كننده كمال او مى‌باشد و هر فرعى كه براى او پيش آيد با بهترين وجه به اصل آن برمى‌گرداند و بر آن تطبيق مى‌نمايد.

٢١- اين محبوب خدا چراغى است فروزان در ظلمتكده‌هاى دنيا و بازكننده مشتبهات و تاريكى‌ها.

٢٢- او كليدى است براى گشودن مشكلات.

٢٣- راهنماى كاروانيان حيات است در زندگى.

٢٤- سخنى كه مى‌گويد آن را مى‌فهماند.

٢٥- و در آن هنگام كه موقعيت مقتضى سكوت است، ساكت مى‌شود و سالم مى‌ماند.

٢٦- اخلاص به مقام ربوبى مى‌ورزد و به درجه رفيعه مخلصان نائل مى‌گردد.

٢٧- اين محبوب خدا يكى از معادن دين الهى است.

٢٨- او از عوامل نگهدارنده ارزش‌هاى انسانى در روى زمين است.

٢٩- حق و حقيقت را توصيف مى‌نمايد و خود به آن عمل مى‌كند.

٣٠- عدالت را بر نفس خود الزام نموده و اولين عدل و دادگرى او منتفى ساختن هوا و هوس‌هاى پليد از نفس خويشتن است.

٣١- هيچ‌گونه غايت و نهايتى براى خير و كمال را رها نمى‌سازد، مگر اين كه وصول به آن را قصد كند.

٣٢- چنان در جاذبه حق قرار گرفته است كه به مجرد گمان و احتمال براى وصول به آن حركت مى‌نمايد.