عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٥ - شفاعت

طبق آيه ٢٨ سوره انبيا[١]، تنها كسانى مشمول بخشودگى از طريق شفاعت مى‌شوند كه به مقام «ارتضاء» رسيده‌اند و طبق آيه ٨٧ سوره مريم داراى «عهد الهى» هستند.

اين دو عنوان همان‌گونه كه از مفهوم لغوى آن‌ها و از رواياتى كه در تفسير اين آيات وارد شده استفاده مى‌شود، به معنى ايمان به خدا و حساب و ميزان و پاداش و كيفر و اعتراف به حسنات و سيئات و گواهى به درستى تمام مقرراتى است كه از سوى خدا نازل شده، ايمانى كه در فكر و سپس در زندگى آدمى انعكاس يابد و نشانه‌اش اين است كه شفاعت شونده خود را از صفت ظالمان طغيانگر كه هيچ اصل مقدسى را به رسميت نمى‌شناسد بيرون آورد و به تجديدنظر در برنامه‌هاى خود وادارد، چنانچه در آيات مربوط به استغفار گذشت كه ستمكاران بر نفس و ظالمان بر ديگران از ستم و ظلم خود پشيمان شده و راه اصلاح پيش گرفتند و از حضرت يعقوب و پيامبر ٦ درخواست شفاعت براى قبول توبه در پيشگاه خدا كردند.

روايات باب شفاعت هم بيش از اين نمى‌گويند، در تفسير برهان از حضرت موسى بن جعفر از امام على : نقل شده كه مى‌فرمايد:

از پيامبر ٦ شنيدم:

شفاعتى لإهل الكبائر من امتى‌[٢].

[١]-« يعلم ما بين أيديهم وما خلفهم ولا يشفعون إلا لمن ارتضى وهم من خشيته مشفقون»« خدا همه گذشته آنان و آينده‌شان را مى‌داند و جز براى كسى كه خدا بپسندد شفاعت نمى‌كنند و آنان از ترس‌[ عظمت و جلال‌] او هراسان و بيمناكند».

[٢] -الأمالى، شيخ صدوق: ٧، المجلس الثانى، حديث ٤؛ وسائل الشيعة: ١٥/ ٣٣٥، باب ٤٧، حديث ٢٠٦٧٥.