عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩٢ - سجده و ترك خويشتن
تسبيح حقتعالى به سعه وجودى او من جميع الجهات است، لذا تسبيحش عين حمد و ثنا است.
و نيز براى آن كه ساجد- كه همه ذوات وجودات را بجز وجود حقتعالى نفى كرد- مستشعر آن شود كه هر چه مىبيند حق سبحان قائم مقام اوست و او است ظاهر به نفس.
أيكون لغيرك من الظهور ما ليس لك حتى يكون هو المظهر لك متى غبت حتى تحتاج إلى دليل يدل عليك[١].
آيا براى غير تو ظهورى هست كه براى تو نباشد، تا ظهور آن غير سبب ظهور تو باشد؟! كى پنهان بودهاى تا نيازمند به دليلى باشى كه بر تو دلالت كند.
[هو الأول و الآخر و الظاهر و الباطن][٢].
اوست اول و آخر و ظاهر و باطن.
پس خداى را به اين موهبت عظمى ثنا گويد:
|
هر دمش با من دلسوخته لطفى دگر است |
اين گدا بين كه چه شايسته انعام افتاد[٣] |
|
سجده و ترك خويشتن
امام خمينى رحمه الله در سر وضع سجده مىگويد:
سجده نزد اصحاب عرفان و ارباب قلوب، ترك خويشتن و چشم بستن از ما
[١] -قسمتى از دعاى عرفه حضرت سيدالشهداء ٧.
[٢] -حديد( ٥٧): ٣.
[٣] -حافظ.