عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١ - بندگان خدا
|
مجال خواب نمىباشدم زدست خيال |
در سراى نشايد بر آشنايان بست |
|
|
در قفس طلبد هر كجا گرفتارى است |
من از كمند تو تا زندهام نخواهم رست |
|
|
غلام همت آنم كه پاى بند يكى است |
بجانبى متعلق شد از هزار برست |
|
|
مطيع رأى توأم گر دلم بخواهى سوخت |
اسير حكم توام گر تنم بخواهى خست[١] |
|
بندگان خدا
خداوند بزرگ در قرآن مجيد مردم را به سه دسته تقسيم مىكند، يك دسته را ظالم و دسته ديگر را ميانهرو و مقبول و دسته ديگر را سبقت برنده در خيرات و به عنوان عباد برگزيده معرفى مىكند.
[ثم أورثنا الكتاب الذين اصطفينا من عبادنا فمنهم ظالم لنفسه و منهم مقتصد و منهم سابق بالخيرات بإذن الله ذلك هو الفضل الكبير][٢].
سپس اين كتاب را به كسانى از بندگانمان كه برگزيديم به ميراث داديم؛ پس برخى از آنان [در ترك عمل به كتاب] ستمكار بر خويشاند و برخى از آنان ميانهرو و برخى از آنان به اذن خدا در كارهاى خير [بر ديگران] پيشى مىگيرند، اين است آن فضل بزرگ.
[١] -سعدى.
[٢] -فاطر( ٣٥): ٣٢.