عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٤ - حكمت در سير الى الله

[لئن شكرتم لأزيدنكم‌][١].

اگر سپاس گزارى كنيد، قطعا [نعمت‌] خود را بر شما مى‌افزايم.

مرا به مزيد بر و انعام از جهت آن مخصوص گردانيد و اين اذن رجوع باز به مقام تفرقه كه مستلزم كمالات بسيار است، به جهت ارشاد طالبان و تحقق به مقام تمكين و الهام بخشيدن، تا به شرائط و آداب ارشاد تمام قيام نمايم، از جمله آن انعام وبر است.

و از آداب ارشاد يكى آن است كه: اينك من به آن قيام مى‌نمايم و اول درس مسترشد آن ذكر مجاهدت و تحقق به مقامات و ثمرات آن بر وجهى كلى اجمالى تقديم كنم، تا هم سبب تسهل تجرع مرارات ناكامى‌هاى سالك شود، در سلوك راه فنا و تحقق به آن و هم موجب مزيد انبعاث و قوت داعيه او گردد در آن، چه سير و سلوك عبارت از راه فنا رفتن است.

زيرا كه آدمى در مبدأ ظهور در اين نشئات عنصرى به نعت فعال لما يريدى و مباشرت تصرفات و ظهور به صفات كثرت منحرف، قولا و فعلا منعوت مى‌باشد و به اين سبب از عالم وحدت و عدالت دور مى‌افتد.

پس اولا: شريعت كه معين و مبين حكم وحدت و عدالت است فى جميع الحركات قولا و فعلا و ميزان آن به فناى بعضى از آن اوصاف متكثر منحرف بر وى حكم مى‌كند و به وحدت و عدالتش دلالت مى‌فرمايد.

و ثانيا: طريقت به حكم ارادت، به قيود زيادت مقيدش مى‌گرداند، تا بعضى از آنچه شريعت به حل و اباحت آن با او مسامحت مى‌كرد، طريقت در آن مسامحت بر وى در بندد و به ترك و فناى افعال مباح و حلال نيز بر وى حكم كند، چنان كه‌

[١] -ابراهيم( ١٤): ٧.