عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٣ - معانى اصطلاحات عرفانى

قدح: وقت.

جام: احوال.

صراحى: مقام.

خمر: موقف.

جرعه: اسرار و مقامات.

مستى: فرو گرفتن عشق است جميع صفات درونى و بيرونى را.

مست خراب: استغراق را گويند بى‌هيچ آگهى از هيچ.

نيم مست: آگهى استغراق را گويند و نظر داشتن بر استغراق خود.

هشيارى: اقامت است از غلبه عشق صفات درونى و بيرونى.

خمار: رجعت را گويند از مقام وصول به قهر نه به طريق انقطاع.

غمگسار: صفت رحمانى را گويند كه شموليت و عموميت دارد.

غم‌خوار: صفت رحيمى خاص و ربوبيت را گويند.

دلدار: صفت باسط را گويند.

سرور: محبت در دل.

دلبر: صفت قابضى را گويند به اندوه محبت در دل.

دلگشاى: صفت فتاحى را گويند در مقام انس در دل.

جانان: صفت قيومى را گويند كه قيام جمله موجودات به اوست كه اگر اين دقيقه پيوسته موجودات را نبودى وجود بقا نيافتى.

جان‌افزاى: صفت باقى ابدى را كه فنا را بدو راه نبود.

دوست: سبق محبت الهى بر محبت سالك.

قد: استواى الهى.

قامت: سزاوارى پرستش كه هيچ‌كس را جز حق تعالى اين سزاوارى نيست.