عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٥ - دعاى پيامبران و ائمه معصومين

فيضى از طرف حضرت الله مشرف نمى‌گردد.

خواستار سعادت دارين، با سكوت از خواسته و عدم تحرك در به دست‌آوردن سرمايه دنيايى و آخرتى، چيزى نصيبش نمى‌شود.

اينجاست كه بايد گفت: دعا بهترين عمل و قوى‌ترين حركت و برترين حالتى است كه به توفيق حضرت ربوبى انسان را يارى كرده و از مهالك وى را مى‌رهاند.

دعا اين رابطه معنوى و فطرى كه به طور اكثر در مواقع دردمندى و حوادث و مصائب وخلأها و پيش‌آمدها در حال و زبان و قيافه و اشك سوزان انسان تجلى مى‌كند، معشوق انبيا و امامان : و محبوب اوليا و عارفان بوده، اين جزوه اگر بخواهد همين حقيقت را از زندگى پاكان عالم فقط از طريق قرآن و روايات بررسى كند، از چند جلد كتاب افزون خواهد شد، البته امتياز پاكان و عاشقان و عارفان در اين مسئله نسبت به ساير انسان‌ها در اين بود كه آنان همه وقت چه در هنگام داشتن بهترين آرامش، چه وقت حوادث در پيشگاه حضرت رب الارباب در حال دعا بودند كه به دعا و اظهار نيازمندى و فقر در بارگاه قدس او عشق مى‌ورزيدند، ولى بقيه انسان‌ها معمولا براى رفع حوادث و مشكلات ياد خدا مى‌كنند و اين معنى را خداوند مهربان در قرآن مجيد از انبيا و ساير انسان‌ها خبر مى‌دهد.

دعاى پيامبران و ائمه معصومين :‌

در هر صورت قرآن مجيد از پيامبران بزرگ دعاهايى به وقت سراء و ضراء نقل مى‌كند كه توجه به وضع انبيا و دعاهاى آنان بر ما لازم است، تا اهل دعا شده و مقام و موقعيت دعا و اين كه چگونه بايد دعا كرد را دريابيم.

قرآن مجيد فقط براى نمونه و تعليم دادن بندگان از انبيا به ترتيب زير نام برده كه وضع نامبردگان، دليل بر وضع همه آن‌ها است.