عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٦ - شفاعت

شفاعت من براى مرتكبان گناهان كبيره است.

راوى حديث كه ابن ابى عمير است مى‌گويد:

از امام كاظم ٧ پرسيدم چگونه براى مرتكبان گناهان كبيره شفاعت ممكن است در حالى كه خداوند مى‌فرمايد:

[و لا يشفعون إلا لمن ارتضى‌][١].

و جز براى كسى كه خدا بپسندد شفاعت نمى‌كنند.

امام ٧ در پاسخ فرمود:

هر فرد با ايمانى كه مرتكب گناهى مى‌شود طبعا پشيمان خواهد شد و پيامبر ٦ فرموده:

پشيمانى از گناه توبه است و كسى كه پشيمان نگردد مؤمن واقعى نيست و شفاعت براى او نخواهد بود و عمل او ظلم است و خداوند مى‌فرمايد: ظالمان دوست و شفاعت‌كننده‌اى ندارند.

مضمون اول حديث اين است كه شفاعت شامل مرتكبان كبائر مى‌شود، ولى ذيل حديث روشن مى‌كند كه شرط اصلى پذيرش شفاعت واجد بودن ايمانى است كه مجرم را به مرحله ندامت و خودسازى و جبران برساند و از ظلم و طغيان و قانون‌شكنى برهاند[٢].

در كتاب «الكافى» از امام صادق ٧ در نامه‌اى به اصحابش چنين نقل شده:

هر كس دوست دارد مشمول شفاعت گردد، بايد خشنودى خدا را جلب كند.

خلاصه شفاعت مكتب سازندگى، اميدآور، معالج و اصلاحى است نه يك‌

[١] -انبياء( ٢١): ٢٨.

[٢] -تفسير نمونه: ١/ ٢٢٨.