عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٥ - روزه در آيينه روايات

الله آزاد شده و با اين روزه كه داراى چنين سكوتى از همه گناهان است به ولايت خدا پيوسته باشيد، گناهانى كه خداوند شما را در ظاهر و باطن از آن نهى كرده است.

حق خشيت او را در نهان و آشكار به جاى آر و در ايام روزه وجودت را به حق ببخش، به نحوى كه قلب را براى او فارغ كنى و دل را براى اجراى امر او منصوب نمايى، چون چنين كردى به حقيقت روزه‌دار شدى و امر مولايت را اطاعت كردى و هر چه از اين برنامه كم بگذارى به مقدار آن از ارزش روزه‌ات كم مى‌شود، تا اين كه حضرت صادق ٧ فرمود: روزه فقط خوددارى از خوردن و آشاميدن نيست، خداوند روزه را حجاب بين عبد و تمام گناهان فعلى و قولى قرار داد، آن كس كه اين شرايط را عمل كند روزه را افطار كرده كه روزه داران چقدر اندك‌اند و گرسنگان چه زيادند[١].

امام باقر ٧ فرمود:

خداوند تعالى را ملائكه‌اى است كه موكل بر روزه‌داران‌اند، از روز اول ماه تا آخر آن براى روزه‌داران طلب مغفرت كنند و هر شب به وقت افطار فرياد مى‌زنند، اى بندگان خدا! شما را بشارت باد كه گرسنگى كمى كشيديد و به دنبال آن سيرى شما زياد است، مبارك شديد و مبارك شد در شما، چون شب آخر شود فرياد كنند، اى عباد خدا! بر شما بشارت باد كه خداوند شما را آمرزيد و توبه شما را قبول كرد، بنگريد كه پس از اين ماه زندگى را چگونه از سر مى‌گيريد[٢].

عن يونس بن حمدان الرازى قال: سمعت أبا عبدالله ٧ يقول: من أفطر

[١] -وسائل الشيعة: ١٠/ ١٦٦، باب ١١، حديث ١٣١٣٢؛ بحار الأنوار: ٩٣/ ٢٩٢، باب ٣٦، حديث ١٦.

[٢] -المحاسن: ٣٣.