عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٢ - سلوك لقاء الله

مى‌بايد با حالات و صفاتى كه مناسب و ملائم با زندگى آخرت باشد خود را متصف كند.

و اين جهت در اين مرحله لازم و بايستنى است و سالك مى‌بايد به اختيار اين حالات و صفات را با مقدمات و برنامه‌هايى كه ذكر شد در نفس خود تحصيل كند، تا پيش از رسيدن به عالم آخرت خارجى در امتداد همين زندگى ظاهرى، موت اختيارى از عالم ماده و توفيق وصول به عالم آخرت ماوراى ماده و بلكه شرف وصول به مقام بالاى لقاء الله را داشته باشد.

[فمن كان يرجوا لقاء ربه فليعمل عملا صالحا و لا يشرك بعبادة ربه أحدا][١].

پس كسى كه ديدار [پاداش و مقام قرب‌] پروردگارش را اميد دارد، پس بايد كارى شايسته انجام دهد و هيچ كس را در پرستش پروردگارش شريك نكند.

[يا أيها الإنسان إنك كادح إلى ربك كدحا فملاقيه‌][٢].

اى انسان! يقينا تو با كوشش و تلاشى سخت به سوى پروردگارت در حركتى، پس او را [در حالى كه مقام فرمانروايى مطلق و حكومت بر همه چيز ويژه اوست و هيچ حكومتى در برابرش وجود ندارد،] ديدار مى‌كنى.

[و استعينوا بالصبر و الصلاة و إنها لكبيرة إلا على الخاشعين\* الذين يظنون أنهم ملاقوا ربهم‌][٣].

از صبر و نماز [براى حل مشكلات خود و پاك ماندن از آلودگى‌ها و رسيدن به‌

[١] -كهف( ١٨): ١١٠.

[٢] -انشقاق( ٨٤): ٦.

[٣] -بقره( ٢): ٤٥- ٤٦.