عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٣ - روزه در آيينه روايات

امام باقر ٧ فرمود: پيامبر ٦ به جابر بن عبدالله گفتند: اى جابر! اين است ماه رمضان، هر كس روزش را روزه بگيرد و شبش را به عبادت برخيزد و شكم و شهوتش داراى عفت باشد و زبانش را از تمام گناهان زبان حفظ كند، مانند بيرون آمدن از ماه از گناهانش بيرون مى‌رود، جابر عرضه داشت: چه حديث خوبى است، پيامبر فرمود: چه شرايط شديد و سنگينى است‌[١].

امام صادق ٧ فرمود:

روزه فقط خوددارى از خوردن و آشاميدن تنها نيست، سپس فرمود، مريم گفت:

[إني نذرت للرحمن صوما][٢].

من براى [خداى‌] رحمان روزه [سكوت‌] نذر كرده‌ام.

زمانى كه روزه گرفتيد زبان را حفظ كنيد و چشم از نامحرمان بپوشيد و از نزاع و حسد نسبت به يكديگر بپرهيزيد.

پيامبر اسلام ٦ شنيدند زن روزه‌دارى خدمتكار خود را ناسزا گفت. حضرت طعام خواستند و به آن زن فرمودند: بخور، گفت: من روزه‌ام، فرمود: چگونه روزه‌اى در حالى كه به خدمتكارت ناسزا گفتى؟! روزه فقط خوددارى از طعام و آشاميدنى نيست. سپس حضرت صادق ٧ فرمود: وقتى روزه گرفتى گوش و چشمت نيز از حرام روزه بگيرد، جدال را رها كن و خادم خود را آزار مده، وقار

[١] -الكافى: ٤/ ٨٧، باب أدب الصائم، حديث ٢؛ وسائل الشيعة: ١٠/ ١٦٢، باب ١١، حديث ١٣١٢١.

[٢] -مريم( ١٩): ٢٦.