عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٢ - روزه در آيينه روايات

وجوب روزه براى ايجاد مساوات بين غنى و فقير است، به اين معنا كه غنى تا شدت نبيند، در گذرگاه رحمت نسبت به فقير قرار نمى‌گيرد، اين غنى است كه هر چه بخواهد برايش فراهم است، بايد مزه سختى را بچشد تا به عنايت خدا بين او و فقير فاصله كم شود، رنج گرسنگى و تشنگى را به او مى‌چشاند تا بر ضعيف رقت آرد و بر گرسنه ترحم كند[١].

در روايات مهمى آمده كه:

روزه‌دار در ماه رمضان، بايد تمام حيثيت و وجود و شؤون و اعضا و جوارحش روزه باشد- به اين معنى كه شكمش از آب و غذا و تمام موجوديتش از گناه و معصيت- ورنه روزه‌اش داراى اعتبار و ارزش نخواهد بود.

قال أبوعبدالله ٧: إذا صمت فليصم سمعك وبصرك وشعرك وجلدك وعدد أشياء غير هذا قال ولا يكون يوم صومك كيوم فطرك‌[٢].

امام صادق ٧ فرمود: هرگاه روزه گرفتى بايد گوش و چشم و مو و پوستت روزه باشد، اعضا و جوارح ديگر را نيز شمرد و فرمود روز روزه داشتنت مانند روز عادى و خوردنت نباشد.

عن أبى جعفر ٧ قال: قال رسول الله ٦ لجابر بن عبدالله: يا جابر هذا شهر رمضان من صام نهاره وقام وردا من ليله وعف بطنه وفرجه وكف لسانه خرج من ذنوبه كخروجه من الشهر فقال جابر يا رسول الله ما أحسن هذا الحديث فقال رسول الله ٦: يا جابر ما أشد هذه الشروط.

[١] -من لا يحضره الفقيه: ٢/ ٧٣، باب علة فرض الصيام، حديث ١٧٦٦؛ وسائل الشيعة: ١٠/ ٧، باب ١، حديث ١٢٦٩٧.

[٢] -الكافى: ٤/ ٨٧، باب أدب الصائم، حديث ١.