عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١٤ - سجده تواضع

و در وقت سجده بياد آر كه نطفه‌اى بيش نبودى، آن نطفه و آب گنديده‌اى كه همه آن را آلوده و پليد و نجس و ناپاك مى‌دانستند و آن هم روزى نبود به اشاره اراده او به وجود آمد!

اين قسمت از روايت شايد اشاره به كلام حضرت على ٧ باشد كه مى‌فرمايد:

ما لابن آدم والعجب واوله نطفة مذرة وآخره جيفة قذرة وهو بين ذلك يحمل العذرة[١].

پسر آدم، چرا تكبر دارد و حا ل آن كه اولش نطفه نجس و آخرش مردار نجس و بين اين دو حالت حمل كننده نجاست است.

كسى كه اطوار خلقت ظاهر او چنين باشد، انانيت و منيت و خودبينى و عجب و تكبر او از كمال سفاهت و حماقت و بى‌باكيست!

[١] -غرر الحكم: ٣٠٨، حديث: ٧٠٨٧.