عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٨ - حكمت در توجه به مسائل عالى الهى

و خداست كه روح [مردم‌] را هنگام مرگشان به طور كامل مى‌گيرد و روحى را كه [صاحبش‌] نمرده است نيز به هنگام خوابش [مى‌گيرد].

چه بسيار كسانى كه خوابيدند و بيدار نشده، تا روز قيامت سر بر نداشتند، پس اميد برگشتن به دنيا دوباره نداشته باشد مگر به تفضل جديدى از حضرت حق جل و علا و در بر گردانيدن روح او را به بدن به لسان حال:

[قال رب ارجعون\* لعلي أعمل صالحا فيما تركت‌][١].

پروردگارا! مرا [براى جبران گناهان و تقصيرهايى كه از من سر زده به دنيا] بازگردان؛\* اميد است در [برابر] آنچه [از عمر، مال و ثروت در دنيا] واگذاشته‌ام كار شايسته‌اى انجام دهم.

لهذا چون از خواب برخيزد، اولا متذكر نعمت اعاده روح كه به منزله حيات تازه‌اى است از حضرت حق جل و علا شده، حمد و شكر الهى بر اين نعمت چنان كه فرموده و سجده شكرى بر اين نعمت چنان‌كه حضرت رسول ٦ فرمود ادا نموده، ملتفت آن شود كه چندين هزارها اين خواهش را از او درخواست نموده و به غير از:

[كلا إنها كلمة هو قائلها][٢].

[به او مى‌گويند:] اين چنين نيست [كه مى‌گويى‌] بدون ترديد اين سخنى بى‌فايده است كه او گوينده آن است.

جوابى نشنيده‌اند.

[١] -مؤمنون( ٢٣): ٩٩- ١٠٠.

[٢] -مؤمنون( ٢٣): ١٠٠.