ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٠ - خطبهاى از امير المؤمنين ع و آن خطبه(معروف بخطبه) وسيله است

فرزانگى) است و چيزهاى ناپسندى بر خلاف حكمت، پس اگر اميد در آن پيدا شود طمع خوار و زبونش كند، و اگر طمع بدان هجوم كند حرص هلاكش سازد، و اگر نوميدى بدان دست يابد افسوس آن را بكشد، و اگر تندخوئى بر او عارض شود خشم بر او سخت گيرد، و اگر بخوشنودى سعادتمند شود خوددارى را فراموش كند، و اگر ترس و بيم بدو رسد دورى جستن (از كار و كوشش) او را سرگرم كند، و اگر آسايش بر او فراخ گردد بى‌خبرى و غرور او را بربايد- و در نسخه‌اى است كه او را عزت‌طلبى فرا گيرد- و اگر نعمتى بر او تازه شود عزت‌طلبى او را بگيرد، و اگر مالى بدست آرد ثروت و بى‌نيازى او را سركش كند، و اگر ندارى او را بگزد بلا و سختى او را در خود فرو برد- و در نسخه‌اى است كه گريه او را از پاى درآورد- و اگر پيش‌آمد ناگوارى برايش رخ دهد بى‌تابى رسوايش سازد، و اگر گرسنگى بر او سخت گيرد ناتوانى گريبان‌گيرش كند، و اگر در سيرى از حد بگذراند شكمپرى او را برنج اندازد، پس هر كوتاهى براى آن زيان‌آور و هر گذشتن از حدى تباه‌كننده آن است.

اى مردم براستى هر كه (در كار) كندى كند خوار شود، و هر كه بخشش كند آقا گردد، و هر كه مالش بسيار شد سر و سرور شد، و هر كه حلم و تحملش زياد بود شريف گردد، و هر كه انديشه خود را در ذات و كنه خدا بكار انداخت بيدين شد، و هر كه زياد بكارى دست زد بدان معروف شد، و كسى كه شوخيش زياد شد سبك شود، و هر كه خنده‌اش بسيار شد هيبت و وقارش برود.

حسب كسى كه ادب ندارد تباه گردد، براستى كه بهترين كارها نگهداشتن آبرو است بوسيله دادن مال، خردمند نيست كسى كه با نادان هم‌نشين باشد، و هر كه با نادان همنشينى كند آماده جنجال و سر و صدا گردد، هيچ ثروتمندى از مرگ بوسيله مالش نرهد و هيچ فقير و ندارى بخاطر نداريش. اى‌