در ما بين دو پيغمبر قرار ميگرفتند و كارها برايشان مشتبه ميگشت و ببدبختى دچار ميگشتند، و ممكن است مقصود از فترت در اينجا معناى لغوى آن باشد كه از فتور و سستى گرفته شده يعنى ميترسم كه شما سستى ورزيد).

شما (در زمان گذشته و هنگام بيعت با ابى بكر) از من روى گردانديد و انحرافى پيدا كرديد كه در آن كارتان نزد من پسنديده رأى نبوديد، و اگر بخواهم (كه وضع ناهنجار گذشته را تشريح كنم) ميتوانم گفت، و خدا از گذشته‌ها بگذرد، آن دو نفر در خلافت پيشى جستند، و سومى چون كلاغى كه همواره در فكر شكم خويش است باين كار قيام كرد، واى بر او كه اگر دو بالش چيده شده بود و سرش جدا گشته بود (و بتصدى منصب خلافت نميرسيد) برايش بهتر بود، از بهشت بازماند و (اينك) دوزخ در جلوى او است.

سه و دو رويهم پنج مى‌شود و ششمى ندارد (يعنى مخلوق خدا از اين پنج دسته خارج نيستند):

(١) فرشته‌اى كه با دو بال خود (در درجات كمال ظاهرى و معنوى) پرواز ميكند.

(٢) پيامبرى كه خدا زير بازويش را گرفته (و او را از خلق برگزيده و از گناه حفظ كرده).

(٣) كوشاى پرتلاشى كه نهايت كوشش خود را (در راه كسب كمالات يا در اقامه حق و از بين بردن باطل و واداشتن مردم بپرستش حق) ميكند (فيض (ره) گويد: مقصود از اين دسته امام معصوم عليه السّلام است، و اين سه دسته اهل عصمت و مقرب درگاه حق هستند).

(٤) جوينده اميدوار (بلطف حق).

(٥) تقصير كار (گمراه) كه در آتش است.

راست و چپ (راه) گمراه‌كننده است، و راه ميانه آن جاده‌اى است كه كتاب خدا و آثار نبوت بر آن قرار گيرد، بهلاكت رسيد هر آنكه ادعاى (بيجا) كرد، و نوميد گشت هر كه دروغ بست، خداوند اين امت را بوسيله شمشير و تازيانه ادب فرمود، و در پيشگاه امام بحق هيچ كس را در آن دو رخصت و مسامحه نيست (يعنى امام هر گاه براى اجراى حد خدا لازم داند كسى را با شمشير و تازيانه ادب كند كسى نتواند در اجراى آن مسامحه نموده و شانه خالى كند و مسامحه و سازش با كسى نشود) پس در خانه‌هاى خود پنهان شويد (و از اعمال تعصب و ستيزه‌جوئى پرهيز كنيد) و ميان يك ديگر را اصلاح كنيد، و توبه پشت سر شما است (و شما را از آلودگى بگناه بعقب ميكشد مانند طنابى كه بگردن حيوان بيندازند و كسى از عقب او را بكشد كه بسوى مال مردم نرود) و هر كه رو در روى حق ايستاد و بستيزه با آنان برخاست هلاك گردد.