ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٤ - (نامه كه حضرت صادق ع باصحاب خود مرقوم فرمود)

تعالى (در باره پرهيزگاران) فرموده: «و بر آنچه كرده‌اند دانسته اصرار نورزند» (سوره آل عمران آيه ١٣٥).

تا اينجا روايت قاسم بن ربيع (كه نامه امام صادق را روايت كرده بود) پايان مييابد (و از اينجا به بعد روايت راويان ديگر است كه امام صادق عليه السّلام فرمود:) يعنى مؤمنان پيش از شما هر گاه فراموش ميكردند چيزى را از آنچه خدا بر آنها در قرآنش شرط كرده ميفهميدند كه در ترك آن نافرمانى خدا را انجام داده‌اند و از خدا آمرزش ميطلبيدند و از آن پس آن را ترك نميكردند و اين است معناى گفتار خدا «و بر آنچه ميكردند دانسته اصرار نميورزند».

و بدانيد جز اين نيست كه خدا دستور داده و نهى فرموده تا در آنچه دستور داده فرمانبريش كنند و از آنچه نهى فرموده خوددارى كنند، پس هر كه پيروى از دستور او كرد اطاعت او را كرده و بر خيرى كه نزد او است رسيده و هر كه خوددارى نكند از آنچه نهى فرموده نافرمانى او را كرده و اگر بر همين حال نافرمانى بميرد خداوند برو در آتش دوزخش اندازد.

و بدانيد كه ميان خدا و هر يك از بندگانش فرشته مقرب باشد و يا پيامبر مرسل و يا پائين‌تر از آنها همه‌شان ارتباطى جز فرمان‌بردارى او وجود ندارد پس بكوشيد در فرمان‌بردارى خدا اگر براستى خوش داريد كه از مؤمنين حقيقى و درست باشيد و نيروئى نيست جز بخدا.

و فرمود: بر شما باد بفرمانبردارى خدا تا ميتوانيد كه خدا است پروردگار شما.

بدانيد كه اسلام همان تسليم است و تسليم همان اسلام پس هر كه تسليم گشت محققا مسلمان شده و هر كه تسليم نشد مسلمان نيست، و هر كه خوش دارد كه بحد نهائى احسان و نيكوكارى رسد بايد فرمانبردارى خدا را كند زيرا هر كه فرمانبردارى خدا را كرد بحد نهائى احسان رسيده است.