ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٨٢ - حديثى در فضيلت امير مؤمنان ع

مثل زند جز عيسى بن مريم.

خداى تعالى اين آيه را بر پيغمبرش (ص) نازل فرمود: «و چون بفرزند مريم مثل زده شود اينان در دم (از شنيدن آن) از حق روى بگردانند و گويند آيا خدايان ما بهتر است يا او اين مثل را براى تو جز از روى جدل نزنند بلكه آنان قومى پرخاشگرند، عيسى نبود مگر بنده‌اى كه موهبت نبوت را باو داديم و او را مقتداى پسران اسرائيل قرارش داديم، و اگر بخواهيم هر آينه از شماها (يعنى از بنى هاشم) فرشته‌گانى قرار دهيم كه در روى زمين بجاى آنها باشند» (سوره زخرف آيه ٥٧- ٦٠).

حارث بن عمرو فهرى (كه در آن انجمن حاضر بود) خشم كرده گفت: «خدايا اگر براستى اين مطلب بحق از جانب تو است (كه بايد بنى هاشم زمامدارى امت را مانند پادشاهان روم يكى پس از ديگرى بارث ببرند) پس سنگى از آسمان بر سر ما فرو بار يا عذابى دردناك بر ما بفرست» (سوره انفال آيه ٣٢).

پس خداوند گفتار حارث بن عمرو را باطلاع آن حضرت رسانيد و آيه ذيل نيز (كه دنباله همان آيه فوق است) نازل گشت:

«و چنان نيست كه خدا عذابشان كند مادامى كه تو در ميان ايشان هستى، و خدا عذاب‌كننده ايشان نيست تا وقتى كه اينان آمرزشخواهى ما كنند».

سپس رسول خدا (ص) باو فرمود: اى پسر عمرو يا توبه كن يا از اينجا كوچ كن؟ گفت: اى محمد آخر چيزى هم از آن قدرتى كه در دست دارى براى ساير قريش قرار ده كه بنى هاشم تمام منصبها و ارجمندى عرب و عجم را برده‌اند! پيغمبر (ص) باو فرمود: اين كارى نيست كه در اختيار من‌