ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٦٣ - حديث موسى ع

آفريدم، و از كمى خاك كه آن را از زمينى پست و درهم بيرون آوردم و صورت انسانى بخود گرفت، من او را آفريده‌اى ساختم، پس بزرگ است ذات من، و پاكيزه است كارم، چيزى مانندم نيست، و منم زنده جاويدانى كه نيست نشوم.

اى موسى هر گاه مرا بخوانى ترسان و هراسان و بيمناك باش، براى من صورت بر خاك نه و با گرامى ترين اعضاء تنت برايم سجده كن، و براى فرمانبرداريم در پيش رويم به ايست، و هنگامى كه با من رازگوئى هراسان و با دلى لرزان باش، و در دوران زندگى بوسيله تورات من زنده باش، و اوصاف نيك مرا بنادانان ياد ده، و نعمتهاى مرا بيادشان آر، و بدانها بگو: در آن گمراهى كه فرو رفته‌اند ادامه ندهند، كه براستى گرفتن من (يا مؤاخذه‌ام) دردناك و سخت است.

اى موسى اگر رشته پيوند تو از من بريد برشته ديگرى پيوند نشود، مرا بپرست و پيش رويم همانند ايستادن بنده بيمقدار و ندار، نفس خود را نكوهش كن كه آن بنكوهش سزاوارتر است، و بوسيله كتاب من (تورات) بر بنى اسرائيل گردنفرازى مكن، و اين كتاب كافى است كه پند دهنده و روشن‌كننده دلت باشد و آن سخن پروردگار جهانيان جل و تعالى است.

اى موسى هر زمان مرا بخوانى و بمن اميدوار باشى من تو را بهر وصفى كه داشته‌اى مى‌آمرزم، آسمان از ترسم مرا تسبيح گويد، و فرشتگان از بيمم هراس دارند، و زمين از روى طمع تسبيحم كند، و همه آفريدگان از روى كوچكى و خوارى تسبيحم گويند، پس از آن بر تو باد بنماز، نماز، زيرا كه او را در نزد من مقامى است، و در پيش من پيمان محكمى دارد، و بدنبال آن بياور آنچه را از نماز است يعنى‌