ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١١٨ - حديث الشقى من شقى في بطن امه

خدا كند خدايش او را عذاب كند، و هر كه سپاسگزارى كند خدا بر او بيفزايد، و هر كه بر بلاى سخت شكيبا باشد خدايش كمك كند، و هر كه بر خدا توكل كند خدايش او را بس باشد. خداى را بخاطر خوشنودى و رضايت يكى از خلقش بخشم نياوريد، و بهيچ يك از خلق خدا (بوسيله نافرمانى خدا) تقرب نجوئيد كه از خدا دور شويد، زيرا ميان خداى عز و جل و هيچ يك از خلق او خصوصيتى وجود ندارد كه بدان وسيله خيرى بدو رساند و يا شرى را از او دفع كند جز بوسيله اطاعت كردن او و پيروى از آنچه موجب خوشنودى او است، و براستى كه اطاعت خدا وسيله رسيدن و كامياب شدن بهر خيرى است كه جستجو شود، و سبب نجات و رهائى از هر شرى است كه از آن پرهيز گردد، و براستى كه خداى عز و جل نگاه دارد هر كه را كه از او فرمانبردارى كند، و نگاهدارى نكند از كسى كه نافرمانيش كند، و كسى كه از خداى عز و جل بگريزد گريزگاهى ندارد، و همانا فرمان خدا نازل شود و گر چه آفريدگانش خوش نداشته باشند، و هر آنچه آمدنى است نزديك است (مانند مرگ و برزخ و قيامت). آنچه خدا خواهد باشد و آنچه را نخواهد نباشد پس كمك كنيد بنيكى و پرهيزكارى و ببدكارى و تجاوز كمك ندهيد و از خدا بترسيد كه خداوند سخت كيفر است.

٤٠- يعقوب بن شعيب از امام صادق (ع) از گفتار خداى عز و جل پرسيد كه فرمايد: «مردم همه يك امت بودند» (سوره بقره آيه ٢١٣) فرمود: مردم پيش از حضرت نوح همه يك امت گمراه بودند و خدا آغاز بعثت كرد و (از روى قانون بداء) پيمبران مرسل را برانگيخت، و اينكه مردم گويند:

هميشه بوده و خواهد بود (يعنى هر آنچه از ازل تعيين شده تغييرى در آن راه نيابد) چنين نيست و دروغ گفته‌اند، خدا در شب قدر جدا كند آنچه از سختى يا خوشى يا باران است بمقدارى كه خدا تا سال آينده خواهد بدان مقدار معين فرمايد.