ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٨٨

رسول خدا (ص) فرمود: (نه) از همان پولهائى كه نزد همسرت ام الفضل گذاردى و باو گفتى: اگر در اين راهى كه ميروم آسيبى بمن رسيد اين پول را خرج خود و بچهايت بكن، بده.

عباس گفت: برادر زاده كى اين را بتو خبر داد؟

رسول خدا (ص) فرمود: جبرئيل از جانب خداى عز و جل بمن خبر داد.

عباس گفت: سوگند بدان كه بدو سوگند خورند كه كسى از اين جريان جز من و همسرم مطلع نبود، براستى گواهى دهم كه تو رسول خدا (و پيغمبر) هستى.

امام عليه السّلام فرمود: و بدين ترتيب همه اسيران به حال شرك بمكه بازگشتند جز عباس و عقيل و نوفل- كرم اللَّه وجوههم- و در باره آنها آيه فوق (آيه ٧٠ أنفال) نازل شد.

[تفسير برخى از آيات‌]

٢٤٥- ابو بصير از يكى از دو امام باقر و صادق (ع) روايت كرده كه در گفتار خداى عز و جل:

«آيا شما آب دادن حاجيان و تعمير مسجد الحرام را با آن كس كه بخدا و روز جزا ايمان آورده (و در راه خدا جهاد كرده) يكسان و مانند كرده‌ايد؟» (سوره توبه آيه ١٩) فرمود: اين آيه در باره حمزه و على و جعفر و عباس و شيبة نازل گشت كه آنها (يعنى عباس و شيبة) بمنصب آب دادن حاجيان و پرده‌دارى كعبه افتخار كرده و بخود باليدند، پس خداى عز و جل اين آيه را نازل فرمود، و مقصود از: «... آيا آن كس كه بخدا و روز جزا ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده ...» على و حمزه و جعفر صلوات اللَّه عليهم ميباشند كه اين دو دسته در نزد خدا يكسان نيستند.

٢٤٦- عمار ساباطى گويد: از امام صادق (تفسير) گفتار خداى تعالى را پرسيدم (كه فرمايد):