ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٦ - خطبهاى از امير المؤمنين ع و آن خطبه(معروف بخطبه) وسيله است

و بزرگان زمانه، شما نيز يقين كنيد به روسياهى خود و خشم پروردگارتان بكيفر آنچه كرده‌ايد، و هيچ رسول و پيامبرى در گذشته نبوده است جز آنكه امت خود را به پيامبر مرسل پس از خود خبر داده و بآمدن رسول خدا (ص) آنها را مژده داده، و قوم خود را به پيروى از او سفارش كرده، و آن حضرت را براى قوم خود توصيف كرده تا او را بصفاتش بشناسند، و از احكام و قوانينش پيروى كنند، و پس از او بگمراهى نيفتند، تا هر كه بنابودى و گمراهى افتاد پس از رفع عذر و بيم دادن از روى دليل و تعيين حجت حق باشد.

و از اين رو امتها (پيش از ظهور پيامبر اسلام) هميشه در اميد آمدن رسولان و ظهور پيمبران بودند و اگر با رفتن پيامبرى بمصيبت فقدان او دچار ميگشتند با اينكه فقدان آنان براى مردم مصيبتى بزرگ و فاجعه ناگوارى بود ولى باز دامنه آرزوى آنها (درآمدن پيامبران بعدى) وسيع بود، و هيچ مصيبتى بزرگتر و فاجعه‌اى ناگوارتر از مصيبت فقدان رسول خدا (ص) نبود زيرا خداوند با رحلت آن حضرت بيم دادن و عذر برقرار كردن را براى مردم پايان داد، و بوسيله او احتجاج و عذر ميان خود و خلق خود را قطع فرمود، و او را وسيله و نگهبانى در بين خود و بندگانش قرار داد كه عملى را جز بوسيله او نپذيرد، و تقرب بدرگاهش نشود جز با فرمانبردارى او.

و خداى تعالى در آيه محكم قرآنش فرمود: «هر كه از اين پيغمبر فرمان برد، فرمان خدا را برده، و هر كه پشت كند ما تو را بنگهبانى آنان نفرستاده‌ايم» (سوره نساء آيه ٨٠) و با اين سخن فرمانبردارى خود را بفرمانبردارى از او پيوست كرد، و نافرمانيش را بنافرمانى از او، پس همين (آيه) دليل است بر آنچه بدو واگذار شده و گواهى است براى او بر كسى كه پيروى و يا نافرمانيش كند، و اين مطلب را در چند جاى از قرآن بزرگ خود بيان كرده، پس در آنجا كه مردم را به پيروى از او