ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٧٧ - نامه امام باقر ع به سعد الخير
موجب گمراهى خود آنها و هم پيروانشان ميباشد، در صورتى كه در ميان پيمبران و رسولان داستانهائى بوده كه براى عبادتكنندگان تذكار و يادآورى (خوبى) است.
همانا پيمبرى از پيمبران بود كه پيروى از حق را بحد كمال ميرسانيد، ولى چون از يك جهت نافرمانى خداى تبارك و تعالى ميكرد از بهشت بيرون ميرفت، و در شكم ماهى مىافتاد، و راه نجاتى برايش نبود جز همان اعتراف (بنافرمانى) و توبه، و بدين ترتيب تو همشكلان و شبيهان احبار «دانشمندان يهود» و رهبانان (ديرنشينان نصارى) را، (از بين مسلمانان) بشناس، اينان كه روششان كتمان كردن كتاب خدا و تحريف آن است، و اينان نه از تجارت خود سودى برند و نه راه يافتهاند.
سپس شبيهان آنها را در اين امت بشناس، آنان كه حروف و الفاظ كتاب را برپا دارند ولى حدود و مقرراتش را تحريف كنند، اينان با رهبران و بزرگان (دنيا و زمامداران) همكارى كنند و چون اختلافى در ميان رهبران هواپرست افتد با آن دسته همكارى كنند كه دنياى بيشترى دارند، و اين است اندازه و ارزش علم و دانش ايشان، پيوسته گرفتار طبع شيطانى و (آلوده) طمع خويشند، و پيوسته آواز شيطان از زبانشان شنيده شود كه فراوان باطل گويند. علما و دانشمندان (حقيقى) نيز در برابر آزار و زورگوئى آنان صبر پيشه سازند، و آنان بر اين علماى بزرگوار بخاطر اينكه آنان را بحق وادار كنند و از باطل جلوگيرى كنند عيب گيرند، با اينكه علما در پيش خود خيانت كار محسوب گردند اگر نصيحت نكنند بدين كه سرگردان گمراهى را ببينند و راهنمائيش نكنند يا مردهاى را ببينند و زندهاش نكنند، و راستى كه (در اين صورت) چه بدكارى انجام دهند، زيرا خداى تبارك و تعالى از ايشان در كتاب خود پيمان محكم گرفته كه بهر كار خوب و بدان چه مأمورند دستور دهند، و آنچه را از آن نهى شدهاند از آن نهى كنند، و به نيكى و پرهيزگارى همكارى و كمك دهند و بگناه كارى و زورگوئى كمك ندهند، پس اين علماء هميشه با نادانان در كوشش و مبارزهاند، اگر علماى مزبور نادانان را پند دهند گويند: سركشى