ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١١٦ - اخبارى در فضيلت شيعه و فضل - ائمه ع

گويد: عرضكردم: پس در آن روز (كه حق ظهور كرد) ما با مردم در اين باره يكسانيم؟ فرمود:

نه، شما در آن روز بزرگان و فرمانروايان روى زمين باشيد، در دين ما جز اين روا نباشد (كه شما را بخاطر ايمانى كه داريد بآقائى و سيادت رسانيم) عرضكردم: اگر من پيش از آنكه حضرت قائم عليه السّلام را درك كنم بميرم چه؟ فرمود: هر كه از شماها بگويد: اگر من قائم آل محمد را درك كنم او را يارى كنم مانند كسى است كه با او (در ركابش) شمشير زند، و شهادت با آن حضرت دو شهادت محسوب شود.

(شايد مقصود اين باشد كه آرزوى شهادت با آن حضرت مانند شهادت در ركاب آن حضرت است، و شهادت با آن حضرت نيز دو شهادت محسوب است، پس آرزوى شهادت با آن حضرت نيز دو شهادت محسوب شود).

٣٨- عبد اللَّه بن وليد كندى گويد: در زمان مروان بر امام صادق عليه السّلام درآمديم حضرت فرمود:

شما كيستيد؟ عرضكرديم: از اهل كوفه‌ايم، فرمود: در هيچ شهرى بيشتر از شهر كوفه ما طرفدار و دوست نداريم و بخصوص اين گروه (يعنى گروه شيعه يا مقصود قبيله كنده است كه راوى نيز جزء آنها بوده) همانا خداى جل ذكره شما را راهنمائى كرد براى چيزى كه مردم آن را نميدانند، شما ما را دوست و مردم ما را دشمن دارند، شما از ما پيروى كنيد و مردم مخالفت ما را ميكنند، شما ما را تصديق كرديد و مردم ما را تكذيب نمودند، پس خدا شما را بزندگى ما زنده دارد و بمرگ ما بميراند، و من گواهم كه پدرم ميفرمود: فاصله‌اى نيست ميان يكى از شما و ميان آنچه با ديدنش خداوند چشم او را روشن كند و مورد غبطه ديگران واقع گردد جز اينكه جان باينجا رسد- و اشاره بگلويش فرمود- و خداى عز و جل در قرآنش فرمود: «و ما پيش از تو پيمبرانى فرستاديم و براى آنها همسران و فرزندانى مقرر داشتيم» (سوره رعد آيه ٣٨) و مائيم فرزندان رسول خدا (ص).