ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٧٩ - نامه امام باقر ع به سعد الخير

دست از يارى حق برداشتند و سازش كردند، ولى گمراهان بهم كمك دادند، تا اكثريت با فلانى و امثال او شد، پس اين صنف را بشناس، و صنف ديگر را نيز برأى العين ببين كه برگزيدگان خدا هستند و ملازم آنان باش تا بأهل خود (مجلسى (ره) گفته يعنى به پيمبران و ائمه و مؤمنين در آخرت) برسى زيرا كه زيانكاران كسانى هستند كه خويشتن و خاندانشان را در روز قيامت زيانكار نمودند، و براستى كه اين است زيان آشكار.

تا بدينجا روايت حسين بن محمد اشعرى (كه در سند اين روايت است) بپايان ميرسد و در روايت محمد بن يحيى اين قسمت ذيل نيز اضافه شده است:

اينان (يعنى اهل حق) داناى براه هستند، و اگر آنها را مبتلا و گرفتار ديدى بدان ننگر، و اگر ديدى زورگويان بآنها زور گويند و در نظرها خوارند، و ببلاها گرفتارند (اينها را بحساب ناحق بودن آنان مگذار و بدان كه) اينها بزودى بگذرد و روزگار فراخ و خوشى براى آنها پيش آيد.

سپس بدان كه برادران مورد اعتماد ذخيره‌هائى هستند براى (روز بيچارگى و نياز) همديگر.

و اگر ترس آن نبود كه تو گمانهاى ناروا بمن ببرى (و مرا برتر از آنچه هستم بدانى) پرده از روى بسيارى از آنچه پوشاندم برميداشتم و چيزهائى از حق برايت بيان ميكردم كه آن را پنهان داشتم، ولى من از تو ملاحظه كردم و خواستم كه در همين راه حقى كه هستى پابرجا بمانى و بردبار نيست آن كس كه از كسى پروا نكند در جاى پروا كردن و ملاحظه نمودن. و بردبارى جامه شخص دانا و عالم است مبادا خود را از آن برهنه كنى. و السّلام.