ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٦٥ - حديث موسى ع

آسمان بر من پوشيده نيست، و چگونه پوشيده ماند بر من چيزى كه آغازش از من بوده، و چگونه اندوه تو در آنچه نزد من است نباشد در صورتى كه بناچار بسوى من باز خواهى گشت.

اى موسى مرا پناهگاه خود گير، و گنج خود را- كه كارهاى خوب تو است- در نزد من بنه، و از من بترس و از جز من مترس، و بازگشت بسوى من است.

اى موسى رحم كن بر كسى كه در خلقت از تو پائين‌تر است، و رشك مبر بر آن كس كه بالاتر از تو است كه براستى صفت حسد و رشك كارهاى نيك و حسنات را ميخورد چونان كه آتش هيزم را ميخورد.

اى موسى همانا دو فرزند آدم (هابيل و قابيل) در موردى و مقامى فروتنى كردند تا بدان وسيله بفضل و رحمتى از من برسند، و بدين منظور قربانى كردند و من نپذيرم جز از پرهيزكاران، و سرگذشت آنها چنان شد كه ميدانى و با صدور چنين كارى از برادر نسبت ببرادر خود، تو چگونه اعتماد برفيق و وزير بيگانه دارى؟

(اين معنائى است كه مجلسى (ره) از اين جمله كرده و ظاهر نيز همين معنا است كه جمله (و الوزير) عطف به «الصاحب» باشد، ولى فيض (ره) جمله «بعد الاخ و الوزير» را بمعناى استدراك گرفته و گفته است چون ظاهر اين جمله (كيف تثق) برادرش هارون را نيز شامل ميشد و معنايش اين بود كه بهارون نيز كه برادر و وزير تو است اعتماد نكن از اين رو خداوند استدراك فرمود كه هارون كه برادر و وزير تو است شايسته اعتماد تو هست چون او پيامبرى است مرسل ...» اى موسى تكبر را واگذار و فخر مكن، و ياد آر كه تو در گور مسكن خواهى داشت و همين بايد تو را از پيروى شهوات باز دارد.

اى موسى در توبه شتاب كن و گناه را واگذار و در هنگام توقف در پيشگاه من براى نماز بآهستگى و آرامى آن را انجام ده (و شتاب مكن) و بغير من اميدوار مباش، و مرا سپرى در برابر دشواريها و قلعه محكمى در پيش آمدهاى ناگوارت قرار ده.