باز نايستد خردورزى نكند و كسى كه خردورزى نكند سبك و خوار گردد، و كسى كه سبك شد احترامش ندارند، و كسى كه مورد احترام نباشد بايد سرزنش شود، و هر كه مالى را بناحق بدست آورد نابجا خرج كند، و كسى كه بطور پسنديده (يعنى با نصيحت و تفكر) دست از كار زشت ندارد بطور ناپسند (و ناچارى) دست از آن خواهد كشيد، و كسى كه نشسته چيزى بمستمند ندهد ايستاده از او دريغ شود.

(مترجم گويد: در اين جمله از كلام امير مؤمنان عليه السّلام چند وجه گفته شده كه يكى همان بود كه ترجمه شد، باينكه فعل اول بصورت معلوم و فعل ثانى بصورت مجهول باشد و خلاصه‌اش اين است كه كسى كه در حال عزت و شوكت در آن حال كه مستمندان دورش را گرفته‌اند و او نشسته است چيزى بمستمندان ندهد مبتلا گردد باينكه در حضور ديگران مستمندانه بايستد و دست نياز بسوى شوكتمندان نشسته دراز كند و چيزى باو ندهند، و اين وجهى است كه مجلسى (ره) از ميان وجوه ديگر اختيار نموده، و وجه ديگرى كه فيض (ره) و ابن ابى الحديد گفته‌اند كه هر دو فعل را بصورت مجهول بخوانيم و خلاصه معنى اين مى‌شود كه كسى كه در حال نشستن چيزى باو نرسد قيام هم باو سودى نبخشد يعنى روزى خدا بهر طورى تقسيم شده بهمان نحو ميرسد و سعى و كوشش و قيام و قعود در آن تأثيرى ندارد).

و هر كه عزت بناحق (و بيجا) طلبد زبون گردد، و هر كه بزور و ستم پيروز گردد مغلوب خواهد شد، و هر كه با حق دشمنى كند وهن (سستى يا پستى) ملازم او گردد، و هر كه فهم خود را بكار اندازد محترم گردد، و هر كه تكبر ورزد كوچك شود، و هر كه نيكى نكند مورد ستايش قرار نگيرد.

اى مردم مردن (با شرافت) بهتر از زيستن (با خوارى و ننگ) است، و چالاكى (در اطاعت) پيشاپيش ناتوانى و سرگردانى است، و حساب پيش از عقاب، و گور بهتر از فقر و ندارى است، و چشم پوشيدن به از نگاه كردن بسيار است، و روزگار روزى بسود تو است و روزى بزيان تو، پس در آن هنگامى كه بسود تو كار كند سرمست مشو، و چون بزيان تو پيش آيد شكيبا باش كه بهر دوى آنها آزمايش شوى.

- و در نسخه‌ايست كه: و هر دوى آنها آزمايش گردد-.

اى مردم عجيب‌تر چيزى كه در انسان است دل او است، و اين دل داراى موادى از حكمت (و