پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٨٥ - ٨ اخلاق و تربيت

١. پستى و فرومايگى چيست؟ اندك بخشيدن و گفتار ناهنجار.

٢. ناكسى چيست؟ آن‌كه شكر نعمت نكنى.

٣. بخل چيست؟ آن‌چه در كف دارى شرف بدانى و آن‌چه انفاق كنى تلف شمارى.

٤. ترس چيست؟ دليرى بر دوست و گريز از دشمن.

٥. فقر چيست؟ آزمندى بر هرچيز.

٦. دليرى چيست؟ هماوردى با نيرومندان.

٧. دشوارى در چيست؟ در سخنى كه به تو مربوط نمى‌شود.

٨. كج‌خويى چيست؟ در افتادن با رهبر و در برابرش بلند سخن گفتن.

٩. نادانى چيست؟ پيروى از پست‌فطرتان و همنشينى با گمراهان.

١٠. غفلت چيست؟ به مسجد نرفتن و پيروى از تبهكاران.

١١. بى‌بهره‌گى چيست؟ از كف دادن بهره‌اى كه به تو مى‌دهند.[١]

١٢. بدترين مردم كيست؟ آن‌كس كه ديگران در خوشى‌هايش شريك نيستند.[٢]

امام عليه السّلام با بيان اصل و ريشه كارهاى خلاف اخلاق و اعمال ناپسند، مى‌فرمايد:

هلاكت مردم در سه چيز است: تكبّر، حرص، حسد.

تكبّر: موجب تباهى دين است و شيطان به دليل تكبّرش مورد لعن قرار گرفت.

حرص: دشمن جان آدمى است و موجب رانده شدن حضرت آدم از بهشت شد.

حسد: آدمى را به زشتى‌ها مى‌كشاند و در اثر حسد، هابيل توسط قابيل كشته شد.[٣]

[١] . حياة الامام الحسن ١/ ٣٤١- ٣٤٤ به نقل از تاريخ ابن كثير ٨/ ٣٩.

[٢] . تاريخ اليعقوبى ٢/ ٢٠٢.

[٣] . حياة الامام الحسن ١/ ٣٤٥ به نقل از نور الأبصار.