پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧١ - دوم در خدمت رسالت

هم‌چنين خداى سبحان در مورد حضرت يحيى عليه السّلام فرموده است:

يا يَحْيى‌ خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا؛

اى يحيى! كتاب خدا را با قوّت بگير و ما فرمان نبوّت را در كودكى به او داديم.

امام حسن و امام حسين عليهما السّلام در كودكى نيز در سطح بالايى از پختگى و كمال انسانى قرار داشتند به‌گونه‌اى كه از تمام شايستگى‌هايى كه آنان را مورد توجه و عنايت الهى قرار مى‌داد، برخوردار و شايسته نشان‌هاى افتخار فراوانى بودند كه اسلام بر زبان پيامبر بزرگ خدا به آن دو بزرگوار عطا كرده بود تا قادر بر پذيرش مسئوليت‌هاى بزرگ باشند.

از آن‌جا كه حاضران در مراسم مباهله شريك در دعوى به شمار مى‌آمدند بنابراين، على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام نيز در دعوى و فراخوان براى اثبات مباهله شريك تلقى مى‌شدند و اين خود، يكى از برجسته‌ترين فضايلى است كه خداوند آن را مخصوص اهل بيت پيامبرش قرار دارد.[١]

انديشمندان مسلمان حضور در ماجراى مباهله را براى امام حسن و امام حسين عليهما السّلام فضيلت دانسته‌اند از جمله: ابو علان يكى از پيشوايان معتزله مى‌گويد: قضيه مباهله، دليل بر اين است كه امام حسن و امام حسين عليه السّلام در آن زمان به سن بلوغ رسيده بودند، زيرا انجام مباهله از غير بالغان جايز نيست.[٢]

مؤيد اين مسأله، شركت اين دو امام همام در بيعت رضوان و گواهى آنان براى مادرشان زهرا عليها السّلام در ماجراى نزاع وى با ابو بكر پيرامون غصب فدك است. و ديگر سخنان و مواضعى كه نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و اله در مناسبت‌هاى گوناگون در قبال اين دو بزرگوار اتخاذ فرمود نيز دليل بر اين مدعاست.

[١] . به تفسير الميزان، ٣/ ٢٢٤ و دلائل الصدق ٣ بخش ١ ص ٨٤ مراجعه شود.

[٢] . اين مطلب را ابو حيّان در« البحر المحيط» در تفسير آيه مباهله از ابو علان نقل كرده است.