پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥ - ٣ جايگاه وى از نگاه معاصران

را در كودكى روى زانوى خود مى‌نشاند و مى‌فرمود:

«هذا منّي و حسين من عليّ رضي الله عنهما»؛[١]

حسن از من است و حسين از على‌

ه- عبد الله بن عمر در پاسخ به پرسش مردم عراق گفت: شگفتا! عراقيان مى‌پرسند اگر شخصى در حال احرام مگسى بكشد چه حكمى دارد؟ در صورتى كه هم‌اينان فرزند دخت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و اله (امام حسين) را به شهادت رساندند با آن‌كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فرموده بود:

«هما ريحانتاى من الدنيا؛[٢] (يا) ريحانتاى من هذه الامة»[٣]؛ اين دو (حسن و حسين عليهما السّلام) دو گل خشبوى من از [اين‌] دنيايند يا [اين‌كه فرمود:] دو گل خشبوى من از اين امت هستند.

و- ابو هريره همواره مى‌گفت: هرگاه امام حسن عليه السّلام را ديدم اشكم جارى شد، زيرا با چشم خود ديدم رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله دهانش را بر دهان حسن قرار مى‌داد و سه بار مى‌فرمود:

«اللهمّ إنّي احبّه فأحبّه و أحبّ من يحبّه»؛[٤]

خدايا! من او (حسن) را دوست دارم تو نيز او و دوستدارانش را دوست بدار.

ابو هريره مى‌افزايد: از آن زمان كه ديدم رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله با حسن چنين رفتارى كرد، همواره بدو علاقه‌مندم.[٥]

ز- وقتى مروان حكم سرسخت‌ترين دشمنان امام حسين عليه السّلام در تشييع پيكر پاك امام مجتبى عليه السّلام و حمل جنازه‌اش شركت جست امام حسين عليه السّلام با شگفتى به او فرمود: «تو كه دلش را خون كردى چگونه جنازه‌اش را حمل مى‌كنى؟» در پاسخ گفت: آن كارها را در حق كسى روا داشتم كه صبر و

[١] . مسند احمد ٤/ ١٣٢، چاپ مصر ١٣١٣ ه

[٢] . صحيح بخارى ٢/ ١٨٨.

[٣] . سنن ترمذى ٥٣٩.

[٤] . مختصر تاريخ دمشق ابن عساكر ٧/ ١٠، چاپ دار الفكر ١٤٠٥ ه.

[٥] . نور الابصار ١٧١.