پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠ - ١ بيان جايگاه امام مجتبى عليه السلام در قرآن

مسلمانان واجب بود، از رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله جويا شدند، حضرت در پاسخ فرمود:

منظور آيه از نزديكان، على و فاطمه و فرزندان آنان [حسن و حسين‌اند].

قرآن كريم در سوره مبارك دهر در بيان عظمت اهل بيت و اخلاصى كه اطاعت و عباداتشان مقرون بدان بوده، به تشريح علل و اسباب اين برترى و فضيلت پرداخته و مى‌فرمايد:

إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً* إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً* فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً* وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً؛[١]

ما شما را به خاطر خدا اطعام مى‌كنيم و خواستار هيچ‌گونه پاداشى از شما نيستيم* ما از پروردگار خويش در آن روز عبوس و سخت، بيمناكيم* خداوند آنان را از شرّ آن روز نگاه مى‌دارد و آن‌ها را در حالى كه شاد و مسرورند، پذيرا مى‌شود* و در برابر صبر و بردبارى، بهشت و لباس‌هاى حرير بهشتى بدان‌ها ارزانى مى‌دارد.

بنا به نقل بيشتر مفسران و محدثان، اين سوره مبارك پس از بيمار شدن حسن و حسين عليهما السّلام در حق اهل بيت نازل شد كه امام على عليه السّلام نذر كرد به شكرانه بهبودى آن دو بزرگوار سه روز روزه بگيرد. از اين‌رو، اعضاى خانواده پس از بهبودى فرزندان، به نحو بايسته‌اى به نذر خود وفا كردند، وفايى برخوردار از برجسته‌ترين انواع ايثار و از خودگذشتگى كه در حقشان اين آيات نازل شد:

إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً* عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً* يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً؛

[١] . در ذيل آيه مودت به تفسير كبير، طبرى و در المنثور مراجعه شود.