پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٩ - مرجعيت سياسى

فرمانبردارى‌اش از معاويه مورد نكوهش قرار داد.[١]

ب- امام مجتبى عليه السّلام از فعاليت‌هاى سياسى منظّمى برخوردار بود كه در استقبال از هيئت‌هاى نمايندگى مخالفان و توجيه و راهنمايى آنان و دعوت آن‌ها به صبر و بردبارى و تصميم‌گيرى و انتظار صدور فرمان امام در وقت مناسب، تجسم مى‌يافت. چنان‌كه همواره بر نقش رهبرى اهل بيت و شايستگى خلافت و پيشوايى آنان نيز تأكيد داشت.

دكتر طه حسين بر اين باور است كه امام حسن عليه السّلام در مدت اقامت خويش در مدينه دست به تشكيل حزب سياسى زده و شخصا رياست آن را بر عهده داشته و به تناسب شرايط آن زمان، آن را جهت داده است.

ج- با اين‌كه نظام حاكم، سعى در جلب رضايت امام و يا سرپوش نهادن بر فعاليت‌هاى وى و يا محكوم ساختن آن‌ها داشت، حضرت هيچ‌گاه به اركان آن نظام تمايل نشان نداد.

اين بخش از موضع‌گيرى امام عليه السّلام زمانى تبلور يافت كه حضرت به خويشاوندى سببى امويان تن در نداد و طرح و نقشه‌هاى آن‌ها را فاش ساخت و واقعيت انحرافى آنان، و بى‌لياقتى معاويه را به خلافت، آشكارا بيان داشت و اين حقيقت به روشنى در مناظرات حضرت با معاويه و اطرافيانش در مدينه و دمشق به‌طور يكسان جلوه‌گر شد كه در بيان مواضع آن بزرگوار، به اشاره‌اى بسنده مى‌كنيم.

[١] . حياة الامام الحسن ٢٩٣.