ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٠٠ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

١١. نصر بن سليمان بن عمر منبجى (متوفاى ٧١٩ ه. ق.) ابن حجر مى‌نويسد: او ابن تيميه را مذمت مى‌كرد.[١] ابن تيميه و اصحابش او را به ملحد و كافر بودن متهم كرده‌اند.

ذهبى در وصف او مى‌گويد: «شيخ، امام، محدث، نحوى، زاهد، عابد، قناعت پيشه، فقيه سلف ....»[٢]

١٢. نجم الدين احمد بن محمد ابن سالم (متوفاى سال ٧٢٣ ه. ق.)

او از مخالفان سرسخت ابن تيميه بود و مزى را كه از شاگرد و دوستان ابن تيميه بود زندانى كرد و با ابن تيميه در اين باره سخت مشاجره داشت.[٣]

ذهبى در وصف او مى‌گويد: «امام، عالم، قاضى قاضات، بزرگ پيشواها ....»[٤]

١٣. على بن يعقوب بكرى شافعى (متوفاى سال ٧٢٤ ه. ق.)

او بر اساس گفته خيلى از علما با ابن تيميه مخالفت‌ها داشته است.[٥] ابن حجر وذهبى نيز گفته‌اند: او شديدا با ابن تيميه مخالفت مى‌كرد. ذهبى مى‌گويد: او ديگران را خيلى از منكر نهى مى‌كرد و يك مرتبه بر سر ابن تيميه پريد و او مذمت نمود.[٦]

[١] . درر الكامنه، ج ٢، ص ١٥٥.

[٢] . ذيل تاريخ اسلام، ص ١٦٧.

[٣] . درر الكامنه، ج ١، ص ١٤٦؛ تاريخ ابن كثير، ج ١٤، ص ٧٩.

[٤] . ذيل تاريخ اسلام، ص ٢٠٤.

[٥] . مرآة الجنان يافعى، ج ٤، ص ١٠٤ ذيل تاريخ اسلام، ص ٢١٦؛ تاريخ ابن كثير، ج ١٤، ص ٨٠.

[٦] . درر الكامنه، ج ١، ص ٣٩٠.