چنان كه ملاحظه مى‌كنيد اين اخبار در مجموع متواتر هستند، ولى امثال ابن تيميه نمى‌توانند اين را تحمل كنند. حتماً دور نيست كه اگر ابن تيميه در باره‌اى اين احاديث نظرى مى‌داد اين بود كه به راحتى آن‌ها را تكذيب مى‌كرد؛ چنان كه در احاديث ديگر اين كار را كرده است.

همچنين اخبار مختلف در اين موضوع از اميرالمؤمنين و امام حسين عليها السلام نيز وارد شده است كه به برخى از آن اخبار اشاره مى‌كنيم:

اخبار اميرالمؤمنين و امام حسين عليها السلام در مورد داستان كربلا

عن علي قال: ليقتلن الحسين ظلما وإني لأعرف بتربة الأرض التي يقتل فيها قريبا من النهرين؛[١] اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند: حسين قطعا با ظلم كشته خواهد شد. و همانا من تربت زمينى را كه در آن كشته مى‌شود مى‌شناسم كه‌

در نزديكى دو نهر آب خواهد بود. هيثمى رجال اين سند را ثقات دانسته وشعيب نيز سخن هيثمى را در سير ذهبى نقل كرده است.

وعن أبى‌حبرة قال: صحبت عليا حتى أتى الكوفة فصعد المنبر فحمد الله وأثنى عليه ثم قال كيف أنتم إذا نزل بذرية نبيكم بين ظهرانيكم قالوا إذا نبلى الله فيهم بلاءا حسنا فقال و الذى نفسي بيده لينزلن بين ظهرانيكم ولتخرجن إليهم فلتقتلنهم ثم أقبل يقول: هم أوردوه بالغرور وغردوا* أجيبوا دعاه لا نجاة ولا عذرا؛[٢] ابوحبره مى‌گويد: همراه على بودم تا اين‌كه او به كوفه آمد و به منبر رفت و پس از حمد و ثناى الهى گفت: شما چه حال خواهيد داشت زمانى كه اهل بيت پيامبرتان به شهر شما فرود بيايند؟ گفتند: آن زمان خداوند ما را در مورد اهل بيت امتحان خوبى خواهد كرد. اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند: به خدا سوگند آن‌ها به شهر و حضور شما خواهند آمد و شما به طرف آن‌ها خارج خواهيد شد و قطعا با آن‌ها خواهيد جنگيد. سپس از دعوت و فريب دادن آن‌ها و عذر نداشتن و نجات نيافتن قاتلينشان در قالب شعر خبر دادند.

اين خبر از ابوحبره ومجاهد روايت شده وهيثمى در باره سند خود مى‌گويد: در سندش سعد بن وهب است كه من او را نشناختم وما بقى رجال اين خبر ثقه هستند وسند مجاهد در نقل بلاذرى همه رجالش ثقه هستند.

وعن أبى‌هرثمة قال كنت مع على بنهر كربلاء فمر بشجرة تحتها بعر غزلان فأخذ منه قبضة فشمها ثم قال يحشر من هذا الظهر سبعون ألفا

[١] . مصنف ابن ابى‌شيبه، ج ٦، ص ٢٠٤، ح ٣٠٦٨٠ و ج ٧، ص ٤٧٧، ح ٣٧٣٦٥؛ معجم الكبير، ج ٣، ص ١١١، ح ٢٨٢٤؛ سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٢٩٠؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٩٠.

[٢] . انساب الاشراف، ج ٢، ص ٤٠٩؛ معجم الكبير، ج ٣، ص ١١٠؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٩١.