ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ١٠٥ - ابن تيميه و حديث «من شهر علمم و على دروازه آن»

٢. وقتى كه اين آيه: «آن را تنها گوش‌هاى شنوا دريابد» نازل شد، پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله فرمودند: «از خداوند خواستم كه آن گوش را گوش على قرار بدهد.»[١]

اين حديث از اميرالمؤمنين عليه السلام، ابن عباس، جابر، ابورافع، انس، بريده اسلمى، ابن مرّه اسلمى، اصبغ بن نباته و مكحول روايت شده است.

سند ابن ابى‌حاتم و طبرى كه از مكحول روايت كرده‌اند (با وجود مرسل بودنش) كاملا صحيح است و در خيلى از سندها مانند ابونعيم در «معرفة الصحابه» ج ١، ص ٣٧٠، ح ٣٢٨ و ابن عساكر و حسكانى مكحول اين حديث را از اميرالمؤمنين عليه السلام و بريده روايت كرده است. اين حديث را از اميرالمؤمنين عليه السلام پنج نفر از تابعين روايت كرده‌اند و از بريده نيز پنج نفر و از بقيه نيز با سندهاى زيادى اين حديث روايت شده است.

تا اين‌جا ملاحظه كرديد كه ابن تيميه چگونه در رد و تكذيب حديث فضائل اميرالمؤمنين عليه السلام به دروغ از پيش خود اجماع مى‌سازد و آن را به محدثان نسبت مى‌دهد! در آينده نيز نمونه‌هايى خواهد آمد. در مورد شخصى كه اين همه دروغ مى‌بافد حكم چيست؟

[١] . انساب الاشراف، ج ٢، ص ٣٦٣؛ تفسير طبرى، ج ٢٩، ص ٦٨( با سه سند)؛ حلية الاولياء، ج ١، ص ٦٧؛ مسند بزار؛ تفسير ابن ابى‌حاتم؛ تفسير ثعلبى، ج ١٠، ص ٢٨؛ تفسير ابومنذر؛ تفسير كشاف؛ اسباب النزول واحدى ص ٢٩٤؛ شواهد التنزيل؛ ج ٢، ص ٣٦١ تا ٣٧٩( به ٢٢ سند)؛ مجمع الزوائد، ج ١، ص ١٣١؛ تفسير رازى؛ تفسير قرطبى، ج ١٨، ص ٢٦٣؛ تفسير ابن كثير، ج ٤، ص ٤٤١( با ٤ سند)؛ تفسير آلوسى؛ در المنثور، ج ٦، ص ٢٦٠( با ٣ سند)؛ تاريخ ابن عساكر، ج ٣٨، ص ٣٤٩، ج ٤١، ص ٤٥٥، ج ٤٢، ص ٣٦١، ج ٤٨، ص ٢١٧؛ كنز العمال، ح ٣٦٤٢٦ و ٣٦٥٢٥ و ٣٦٥٣٦.